แอนดรูว์อยากลบกลิ่นอายของซีโอโดรที่ติดอยู่บนตัวเมิ่งอู๋ออกไป
แต่มันยากเหลือเกิน
ราวกับมดตัวจ้อยพยายามยกก้อนหินขึ้นมา
เรื่องนี้ทำให้แอนดรูว์รู้สึกท้อใจอยู่บ้าง
ซีโอโดร ลุงของเขาแข็งแกร่งเกินไป ราวกับภูเขาสูงที่ไม่มีวันข้ามผ่านได้
สายตาของพ่อบ้านจับจ้องเมิ่งอู๋อย่างเงียบงัน คล้ายเพิ่งเข้าใจบางอย่างขึ้นมา
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง
สายตาของซีโอโดรเลื่อนไปหยุดบนมือที่ทั้งสองจับกันอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเบือนกลับไปเสียก่อนที่แอนดรูว์จะทันสังเกตเห็น
แอนดรูว์น้อยช่างระแวดระวังเสียจริง
เขาต้องระวังให้มาก จะทำให้เธอตกใจจนหนีไปไม่ได้
หมาป่ายามออกล่า ย่อมอดทนเสมอ
หลังจากผ่านมานาน ในที่สุดซีโอโดรก็รู้สึกถึงความกระตือรือร้นและตื่นเต้นอยากลงมือทำบางอย่างเช่นเดียวกับตอนเป็นหนุ่มอีกครั้ง
ถึงขั้นอยากแหงนหน้าหอนรับจันทร์สักครั้ง
ความหุนหันพลันแล่นแบบวัยหนุ่มเช่นนี้ ซีโอโดรไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว
“ฉันคิดว่าพวกคุณคงยังไม่ได้กินมื้อเย็น มาทานด้วยกันไหม” เขาเอ่ยชวน
แอนดรูว์ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงอยากปฏิเสธ แต่เขาไม่กินก็ไม่เป็นไร ทว่าเมิ่งอู๋ไม่ได้ เธอเป็นเพียงคนธรรมดา เขาจึงพยักหน้ารับอย่างลังเลเล็กน้อย
“ได้ครับ”
“ไปเตรียมงานเลี้ยงมื้อค่ำอย่างหรูหราไว้ต้อนรับแขกของเรา” ซีโอโดรหันไปสั่งพ่อบ้าน
พ่อบ้านรับคำทันที
“ขอบคุณครับ ลุง” แอนดรูว์ยิ้มออกมา
เมื่อซีโอโดรเชื้อเชิญ ทั้งสองจึงนั่งลงในห้องรับแขกและพูดคุยถึงเรื่องราวช่วงนี้
เมิ่งอู๋นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเบื่อหน่าย เธอไม่ค่อยสนใจบทสนทนาเรื่อยเปื่อยเช่นนี้อยู่แล้ว