“ฉันบอกแล้วไงว่าเธอต้องชอบแน่ ๆ” อันดรูพูดพลางยิ้ม
เมิ่งอู๋หันไปยิ้มให้เขา “ใช่ ฉันชอบมากเลย อันดรู นายควรพาฉันมาที่นี่ตั้งนานแล้ว”
“โอ้ ที่รัก ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะชอบที่นี่ ฉันน่าจะจีบเธอติดเร็วกว่านี้แท้ ๆ” เขาพูดอย่างเสียดาย
เมิ่งอู๋ถูกเขาทำให้หัวเราะออกมาทันที
“ก็ไม่แน่หรอก ถ้านายยังตามจีบฉันอยู่ ต่อให้นายบอกว่ามีปราสาท ฉันก็ไม่มากับนายหรอก” เธอพูดอย่างสงวนท่าที
อันดรูเบิกตากว้าง ทำท่าเหมือนโล่งอกเป็นที่สุด
“เพราะอย่างนั้นมันถึงกลายเป็นเซอร์ไพรส์ไง วิเศษมากเลยใช่ไหมล่ะ”
เมิ่งอู๋หัวเราะจนหยุดไม่ได้ “ใช่ วิเศษเกินไปด้วยซ้ำ”
บทสนทนาของทั้งสองคน ซีโอโดรได้ยินชัดเจนทุกคำ เขาวางมือไว้บนขอบหน้าต่าง สายตาเลื่อนจากใบหน้าของเมิ่งอู๋ไปยังอันดรู หยุดอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองเมิ่งอู๋อีกครั้ง
เธอยิ้มได้สวยจริง ๆ
แฟนของอันดรูหรือ
ซีโอโดรไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น —
เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย
ใช่ไหมล่ะ
สิ่งที่เขาหมายตาไว้ ย่อมเป็นของเขา
รถค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้ ก่อนจะหายลับไปจากสายตา
ซีโอโดรหันกลับ
ตรงทางเข้าปราสาท อันดรูจอดรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร จากนั้นก็ยื่นมือออกไปอย่างสุภาพบุรุษ “คุณผู้หญิงคนสวย เชิญลงจากรถครับ”
เมิ่งอู๋ยิ้ม วางมือลงบนฝ่ามือของเขาแล้วก้าวลงจากรถ
เธอเงยหน้ามองปราสาทตรงหน้าอย่างใกล้ชิด ตัวปราสาทมีร่องรอยของกาลเวลาอยู่บ้าง แต่ดูไม่เก่าแก่นัก น่าจะมีอายุราวร้อยปีเท่านั้น