เมิ่งอู๋ไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้ ดวงตาเบิกกว้าง แก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นมา
นางมีผิวขาว แก้มกลมนุ่มนิ่มอมชมพู พอระเรื่อขึ้นมาก็ชวนให้นึกถึงลูกพีชฉ่ำน้ำ
ซีโอโดรคิดว่า นางต้องหวานเหมือนลูกพีชฉ่ำน้ำแน่ ๆ
“ขอบคุณที่ชมค่ะ ซีโอโดร” เมิ่งอู๋พูดทั้งแก้มร้อนผ่าว
“ไม่ต้องเกรงใจ” ซีโอโดรพูดพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก็อ่อนโยนพอจะไล้ผ่านใบหูของเมิ่งอู๋ “หวังว่าปราสาทแห่งนี้จะทำให้เธอพอใจ”
ความคันยุบยิบราวกับมีขนนกปัดไล้แล่นจากใบหูตรงขึ้นไปถึงหนังศีรษะ ทำให้ร่างของนางชาวูบไปชั่วขณะ
“ไม่ใช่แค่พอใจหรอกค่ะ” นางยิ้ม ดวงตากลมโตพราวระยับอย่างมีชีวิตชีวาและแฝงความเจ้าเล่ห์ “ต้องเรียกว่าประหลาดใจต่างหาก”
ซีโอโดรอดหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้
“สุดที่รัก” เขาพึมพำ
“อะไรนะคะ” เมิ่งอู๋ฟังไม่ชัด จึงถามออกไปตามสัญชาตญาณ
“ฉันบอกว่าเธอน่ารักมาก” ซีโอโดรไม่หวงคำชม ถ้อยคำตรงไปตรงมาและเปี่ยมด้วยความรู้สึก “อันดรูโชคดีจริง ๆ ที่ได้ตามจีบเธอ”
คำพูดนี้ของซีโอโดรจริงใจอย่างที่สุด
ถึงขั้นรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
ทำไมคนที่ได้พบเมิ่งอู๋ก่อนถึงไม่ใช่เขานะ
อ้อ ตอนนั้นเขาเอาแต่เก็บตัวอยู่ในปราสาท ไม่อยากแม้แต่จะออกจากประตู
ช่างน่าเสียดายจริง ๆ
แก้มของเมิ่งอู๋ที่เพิ่งถูกชมกลับแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสุกใสเปื้อนรอยยิ้มราวกับมีดวงดาวอยู่ข้างใน
“ขอบคุณค่ะ” นางเอียงศีรษะ ยกชายกระโปรงที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นเล็กน้อย แล้วถอนสายบัวให้เขาอย่างกุลสตรี
ซีโอโดรก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง
“เจ้าหญิงผู้งดงาม บางทีฉันควรส่งชุดเจ้าหญิงให้เธอสักชุด” เขาพูด
“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องสวยนะคะ” เมิ่งอู๋ตอบรับอย่างเปิดเผย “ถ้าไม่สวยฉันไม่เอานะ”