คืนนี้เมิ่งอู๋งดงามยิ่งนัก นางแต่งหน้า สวมชุดราตรีสายเดี่ยวสีดำ เผยให้เห็นช่วงไหล่และลำคอเรียวยาวงดงาม เส้นผมเกล้ามวยขึ้น ประดับเครื่องประดับอัญมณีสีม่วงเข้มที่เห็นได้ชัดว่าเป็นชุดเดียวกัน
ชุดที่สวมใส่นี้ขับเน้นทั้งความเย็นชาและเสน่ห์เย้ายวนของนางออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกทั้งยังให้ความรู้สึกลึกลับและสง่างาม
แม้ยืนอยู่ข้างเฉินติ้งคุนที่สวมสูททั้งชุด รูปร่างสูงใหญ่และแผ่บารมีน่าเกรงขาม เมิ่งอู๋ก็ยังเปล่งประกาย ไม่ถูกบดบังแม้แต่น้อย
แทบจะทันทีที่ปรากฏตัว นางก็ดึงดูดสายตาของทุกคนไว้ได้
“อาอู๋?” เฉินยวนโจวเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ข้างกายเขาคือเฉินติ้งจาง บุตรชายคนโตของตระกูลเฉิน ตอนแรกเขาเพียงรู้สึกว่าเมิ่งอู๋ดูคุ้นตา แต่จำไม่ได้ว่าเป็นลูกสาวบ้านไหน ครั้นได้ยินเฉินยวนโจวเอ่ย เขาก็นึกออกทันที สีหน้าไหววูบเล็กน้อย ทว่าในใจกลับโล่งอกไปไม่น้อย
ที่แท้ก็เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของตระกูลเมิ่งที่ไม่ได้รับความสำคัญคนนั้น
เฉินติ้งคุนเลือกนางเพราะต้องการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตระกูลเมิ่งหรือ? ไม่หรอก ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น เฉินติ้งจางรู้จักเขาดี หากต้องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ก็มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้อีกมาก ตระกูลใหญ่หลายตระกูลต่างก็รออยู่
เช่นนั้นก็เหลือเพียงความเป็นไปได้เดียว คือเขาชอบสาวน้อยหน้าตางดงามคนนี้
แม้การคาดเดานี้จะเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
แต่นี่ก็เป็นคำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้สำหรับสถานการณ์ตรงหน้า
“น้องห้า ในที่สุดนายก็กลับมาเสียที พ่อถามถึงนายตั้งหลายครั้งวันนี้” เฉินติ้งจางเดินเข้ามาทักทาย
เฉินติ้งคุนพยักหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อย ไม่ได้ให้ความสำคัญหรือความเคารพแก่พี่ชายคนนี้แม้แต่น้อย แต่พอหันไปมองเมิ่งอู๋กลับเผยรอยยิ้มออกมา แล้วกล่าวว่า “นี่คือเมิ่งอู๋ แฟนผม”