ขนทั่วร่างของอันดรูลุกชันขึ้นมา เขาเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
จนกระทั่งสายตาตกลงบนตัวซีโอโดร เขาถึงค่อยสงบลง
“ลุงครับ มีแขกมาเหรอ?” อันดรูถามออกไปโดยไม่ทันคิด
จอมเวทมืด? จอมพลตระกูลสายเลือด? หรืออัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนจักร?
เป็นความรู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิตที่เหมือนใครก็สามารถฆ่าเขาได้ง่าย ๆ
ซีโอโดรวางขาขวาพาดบนขาซ้าย เอนกายอยู่บนโซฟา ก้มหน้าอ่านสมุดบันทึก ผมสีเงินที่จัดแต่งเรียบร้อยมีปอยผมบางส่วนตกลงมาแตะข้างโหนกคิ้วสูงเด่น สีหน้าสงบนิ่งและผ่อนคลาย
ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น ทำท่าราวกับไม่เข้าใจ “แขกเหรอ? ไม่มีนี่”
อันดรูเกาศีรษะ ทั้งงุนงงทั้งสับสน
ไม่มีเหรอ?
แล้วเขารู้สึกถึงอันตรายได้อย่างไร
ความรู้สึกนั้นก็ไม่เหมือนของปลอมเลยนี่นา?
ขณะที่อันดรูยังงุนงง เมิ่งอู๋ก็หันมาถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรไป?”
นางสัมผัสได้ว่าอันดรูกำลังเกร็งตัว
“มะ ไม่มีอะไรครับ” อันดรูตอบอย่างไม่แน่ใจ
เขาคิดว่าตนไม่ได้รู้สึกผิดไป แต่ในเมื่อลุงบอกว่าไม่มี ก็คงไม่มีจริง ๆ
อันดรูแค่ไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่ตัวเองเป็นอะไรไป
เมิ่งอู๋ยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา แล้วถามว่า “เมื่อคืนอดนอนนานเกินไปจนรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า? ใจสั่นเหรอ?”
มือของนางเรียวยาวและขาวผ่อง ปลายนิ้วมีสีชมพูจาง ๆ ทว่าก็เหมือนกับส่วนอื่น ๆ ของร่างกายที่แฝงความอวบอิ่มนุ่มนวล มองปราดเดียวก็รู้ว่านุ่มนิ่ม
ต้องนุ่มนิ่มมากแน่ ๆ
ซีโอโดรคิด
นุ่มจริง ๆ แถมยังได้รับความห่วงใยจากสีหน้าของคนรัก อันดรูก็ได้รับการปลอบประโลมจนหายเครียดในทันที