ฮั่วเซียวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนกลางคืน ร่างกายรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน
อ้อมแขนกอดร่างที่อบอุ่นและอ่อนนุ่มเอาไว้ เขานิ่งไปเล็กน้อย ความทรงจำก่อนหน้านี้ทั้งหมดกลับมาอย่างฉับพลัน
เขาไม่คิดว่าคนแซ่หวังจะกล้าลงยาให้เขา ตอนนั้นเขาอดทนฝืนออกมา แต่สุดท้ายก็มาถึงโรงแรมที่พัก ก็ยังอดไม่ได้
เพียงชั่วครู่ ร่างกายก็เริ่มตื่นเต้นอีกครั้ง
ฮั่วเซียวแอบโกรธตัวเองที่ไม่มีความอดทน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง! เขาคิดจะถอนตัวออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่พอขยับก็ได้ยินคนในอ้อมกอดส่งเสียงครางแผ่วเบาเหมือนจะตื่น จึงหยุดทันที เมื่อเห็นว่านางไม่ตื่น ใจจึงผ่อนคลายลง แล้วก็เริ่มปวดหัวขึ้นมาทันที
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
ฮั่วเซียวมองดูนางในแสงสลัวของห้อง พอจะมองเห็นรูปร่างหน้าตาได้คร่าวๆ แต่ความคิดกลับจดจ่ออยู่ที่สัมผัส
อบอุ่น อ่อนนุ่ม——
สัตว์เดรัจฉาน!
ฮั่วเซียวประณามตัวเอง หลับตาลง ไม่คิดต่อไปอีก
เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย สุดท้ายไม่รู้ว่าหลับไปเมื่อไหร่ รู้สึกเหมือนผ่านไปไม่นาน ก็รู้สึกว่าคนข้างๆ ขยับตัว เขาลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลับเห็นอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะหันมามอง รีบสวมเสื้อผ้าอย่างตื่นตระหนก
ฮั่วเซียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะเรียกนางไว้หรือไม่ อีกฝ่ายก็จากไปอย่างไม่ไยดีแล้ว
ประตูถูกปิดลง ฮั่วเซียวนั่งขึ้นขยี้หัว รู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
หากอีกฝ่ายมาหาให้รับผิดชอบ ก็ถือเป็นทางออกที่ดี แต่การจากไปแบบนี้ ชัดเจนว่าอยากทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
เมิ่งอู๋เดินกลับห้องของตัวเองอย่างเบามือ เบาเท้า ในห้องยังมีเพียงนางคนเดียว ปิดประตูแล้วนางก็เหยียดร่างกาย ผ่อนลมหายใจออกมา
เมล็ดพันธุ์ได้ฝังรากลงแล้ว เป้าหมายหลักของการมาครั้งนี้ถือว่าสำเร็จ
008 ตรวจพบสิ่งนี้เป็นคนแรก รู้สึกดีใจมาก
"สมกับเป็นร่างพรหมจรรย์ที่ตั้งครรภ์ง่าย!" มันพูดอย่างตื่นเต้น
เมิ่งอู๋ยิ้ม ไม่ใส่ใจ
ในยุคสิ้นโลก ผู้มีพลังพิเศษมียีนกลายพันธุ์ ไม่สามารถสืบทอดทายาทได้ แต่พลังของนางกลับตั้งครรภ์ได้ ด้วยสิ่งนี้เอง นางจึงรวบรวมผู้มีพลังพิเศษชั้นยอดมากมาย ให้กำเนิดลูกหลานที่ยอดเยี่ยม สร้างฐานทัพหวังซีขึ้นมา
การตั้งครรภ์เป็นเพียงจุดเริ่มต้น สิ่งสำคัญคือต้องสามารถสืบสานและขยายเผ่าพันธุ์ต่อไปได้
เมิ่งอู๋คำนวณเวลาออกจากโรงแรมไปขึ้นรถ รถออกตอนบ่ายโมง นางมาถึงก็ถือว่าเร็วแล้ว แต่ที่นั่งก็เหลืออยู่เพียงไม่กี่ที่ นางเดินไปนั่งที่ด้านหลัง
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างสูงใหญ่ก็ขึ้นรถมาจากด้านหน้า
เมื่อเหลือบเห็นร่างนั้น เมิ่งอู๋ก็ชะงัก กอดย่ามไว้แน่น ก้มหน้าลง หดตัวเหมือนอยากจะซ่อนตัวเอง
การสวมบทบาทแทนเจ้าของร่างเดิม ต้องรักษาบุคลิกของเจ้าของร่างเดิมไว้ ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีคนรู้จักของเจ้าของร่างเดิม แต่เมิ่งอู๋เป็นคนที่ทุ่มเทกับงาน
เจ้าของร่างเดิมก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ใจไม่กล้า ซื่อสัตย์ พูดน้อย ยังหัวโบราณอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นคงไม่ครองหม้ายมาถึงสิบกว่าปี
ฮั่วเซียวสัมผัสได้ถึงสายตานั้นแทบจะในทันที หันไปมอง ตอนกลางวันสว่างไสว เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษ ชายตามองไปก็จำอีกฝ่ายได้ คิ้วกระตุก
เขาไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่ นางจะไปเขตทหาร?
เป็นครอบครัวทหารหรือ?
แต่งงานแล้วหรือยังไม่ได้แต่ง?
หากเป็นอย่างหลัง ฮั่วเซียวขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนดีอะไร แต่เรื่องชายหญิงกลับบริสุทธิ์สะอาด
ฮั่วเซียวไม่รีบเข้าไปใกล้ แต่ก็คอยสังเกตอีกฝ่ายตลอดเวลา
รถวิ่งไปจนถึงเขตทหาร ทุกคนลงจากรถ เมิ่งอู๋ลูบจดหมายแนะนำในย่าม เดินไปที่ประตูแล้วพูดว่า "ฉันมารับอัฐิของสามีฉัน"
ฮั่วเซียวที่เดินตามหลังมาได้ยินก็ตะลึง
ครอบครัววีรชน?
หัวใจของเขาหนักอึ้งทันที คิดในใจว่าเขาทำอะไรลงไป!
ทหารยามได้ยินก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม เพิ่มความเคารพ ตรวจสอบจดหมายแนะนำแล้วเหลือบมองฮั่วเซียว "ผู้กองฮั่ว นี่... เป็นของกรมที่สามของท่าน"
ฮั่วเซียวรู้สึกหนักใจยิ่งขึ้น เมื่อเห็นผู้หญิงหันมา ร่างกายก็ตึงเครียดโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็เห็นผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความตะลึง ร่างกายสั่นเทา แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกหน้าแดงด้วยความอับอาย พูดกับทหารยามว่า "ส่งมาให้ฉันเถอะ" เขารับจดหมายแนะนำมา ดูชื่อ เมิ่งอู๋ แล้วหันไปพูดกับเมิ่งอู๋ว่า "สหายเมิ่ง ขอโทษ"
คำขอโทษนี้มีความหมายมากมาย
"ฉันพาเธอเข้าไป" ฮั่วเซียวมองผู้หญิงคนนั้นรอคำตอบ นางกำนิ้วบนย่ามแน่น เห็นได้ชัดว่าเกร็ง
เมิ่งอู๋ก้มหน้า อยู่นานจึงตอบตกลง
ฮั่วเซียวพานางเดินเข้าไปในค่าย ที่ตั้งของกรมที่สามอยู่ด้านใน ตัวเขาวิ่งเองก็แค่ยี่สิบนาที แต่พานางไปด้วยความเร็วจึงช้าลง
เมิ่งอู๋เดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ
"เรื่องเมื่อคืนนี้——" ฮั่วเซียวคิดอยู่นาน รู้สึกว่าควรขอโทษ แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ถูกเมิ่งอู๋ขัดจังหวะอย่างตื่นตระหนก พูดว่า "ไม่มีอะไร"
ฮั่วเซียวเงียบปากทันที ฟังเสียงหายใจหอบของหญิงสาว
"...มันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงอีกเลย เธอไม่พูด ฉันก็ไม่พูด ไม่มีใครรู้" อยู่นาน เขาได้ยินหญิงสาวพึมพำ ฟังดูเหมือนปลอบใจตัวเองมากกว่าพูดกับเขา
"ได้" เขาพูดสุดท้าย ได้ยินหญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก แล้วก็ผ่อนออกมายาว
ฮั่วเซียวยิ้มขื่น
ที่นี่คือค่ายรวมของเก้ากรมของกองพลที่สิบเจ็ด อัฐิของแต่ละกรมเก็บแยกกัน กรมที่สามครั้งนี้เสียทหารไปหลายสิบนาย ผู้ที่ไม่สะดวกมารับก็รอให้ถึงสิ้นปีแล้วมีคนนำไปส่งให้ถึงบ้านด้วยตัวเอง คนอย่างเมิ่งอู๋ที่มารับเองก็มีเหมือนกัน
ฮั่วเซียวพานางไปยังที่ตั้งของกรมที่สาม พานางไปหานายทหารการเมืองโดยตรง ต้องทำเรื่องส่งมอบ
ตอนทำเรื่อง ฮั่วเซียวยืนดูอยู่ข้างๆ แล้วพานางไปรับอัฐิ ผลปรากฏว่านางกอดโกศแล้วร้องไห้จนเป็นลมไปทั้งตัวสั่นเทา ทำให้เขายิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
ได้อัฐิแล้วเมิ่งอู๋ก็อยากจะไป แต่รถไปสถานีรถบัสต้องออกพรุ่งนี้เช้า นายทหารการเมืองจึงจัดที่พักให้ พักค้างคืนหนึ่งก่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งอู๋ก็อุ้มอัฐิจากไป เดินไปได้ครึ่งทางก็ได้ยินฮั่วเซียวเรียกนางจากข้างหลัง "สหายเมิ่ง รอก่อน"
นางหันกลับไปมอง ฮั่วเซียวเดินไล่ตามมาอย่างก้าวยาวๆ เหงื่อท่วมตัว เสื้อผ้าเปียกชุ่มติดตัวเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง เมิ่งอู๋ไม่กล้ามองนาน รีบเบือนสายตาอย่างตื่นตระหนก
"เบอร์นี้ติดต่อฉันได้ มีเรื่องอะไรให้โทรหาฉัน อย่าปฏิเสธเลย ถือว่าเป็นคำขอโทษของฉัน ชีวิตคนเรานี้ ใครจะรู้ว่าที่ไหนจะมีเหตุสุดวิสัย เอาไว้เถอะ" ฮั่วเซียวยื่นเบอร์โทรศัพท์บ้านที่เพิ่งเขียนรีบๆ ออกไป
เมิ่งอู๋ลังเลแล้วรับมา กล่าวขอบคุณ
ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว นางรีบพูดว่าฉันไปก่อน แล้วหันหลังเดินจากไป
ฮั่วเซียวมองนาง เมื่อวานตอนมานางเก้ๆ กังๆ กอดย่ามไว้ ตอนนี้ไปกลับมีโกศอัฐิเพิ่มขึ้นมา แต่ดูเหมือนตัวเล็กลงอีก ไหล่เหมือนถูกอะไรหนักๆ กดทับ จึงโค้งลงไป
เขากัดริมฝีปาก ด่าตัวเองเป็นสัตว์เดรัจฉานอีกครั้ง
ทำไมอดไม่ได้!!
"โฮสต์ จะกลับจริงๆ เหรอ?" 008 ไม่เห็นด้วย "ตามกฎหมายการจัดการการคลอดบุตร เด็กควรเติบโตในความรักของพ่อแม่ ระบบมีหน้าที่หลีกเลี่ยงการก่อตัวของครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว"
ตามสถานการณ์ตอนนี้ การที่โฮสต์อยู่ต่อจะเหมาะกับการสร้างความสัมพันธ์กับฮั่วเซียวมากกว่า มันไม่คิดว่าจำเป็นต้องกลับไปอีก
"แน่นอน ตามนิสัยของเจ้าของร่างเดิม การอยู่ต่อไม่เหมาะสม" เมิ่งอู๋พูด
"ฉันช่วยได้" 008 รีบบอก
สำหรับมันแล้ว การรักษาบุคลิกของเจ้าของร่างเดิมถึงจะสำคัญ แต่การทำภารกิจให้สำเร็จสำคัญกว่า
"วางใจได้ มีเด็กคนนี้อยู่ ฉันจะกลับมาอีก" เมิ่งอู๋พูด "และเขายังให้ช่องทางติดต่อฉันด้วย"
008 ไม่เข้าใจความคิดของโฮสต์ แต่โฮสต์สามารถเป็นเจ้าของฐานทัพได้ สติปัญญาควรจะไม่ต่ำ มันจึงเลือกที่จะเชื่อใจและไม่พูดอะไรอีก
ฮั่วเซียวมองร่างหญิงสาวจากไปไกล หันหลังกลับไปฝึกต่อ
ชีวิตในค่ายทหารน่าเบื่อหน่ายมาก กลางวันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึก ส่วนกลางคืน กลุ่มคนโสดก็ไม่มีอะไรให้พูดถึง
ตอนที่เขาส่งเบอร์ไป ไม่คิดว่าผู้หญิงที่ต่อต้านเขาขนาดนั้นจะโทรหาเขา แต่ไม่คิดว่า เพียงหนึ่งเดือนต่อมา เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนนั้น——
"ฉันท้องแล้ว ทำยังไงดี?" เสียงของผู้หญิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก