แผ่นดินแห้งผาก พื้นผิวโลกเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่เห็นแม้เงาของชีวิต
นี่คือปีที่ 312 หลังยุคสิ้นโลก และปีที่ 68 แห่งศักราชแห่งความหวัง
สงครามนิวเคลียร์ที่แพร่กระจายไปทั่วโลกเกือบจะทำลายล้างมนุษยชาติ ผู้คนส่วนหนึ่งโดยสารยานอวกาศหลบหนีออกสู่อวกาศเพื่อค้นหาบ้านใหม่ ผู้คนที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดบนผืนดินที่ปนเปื้อนกัมมันตภาพรังสีนี้ จนถึงวันนี้ ไม่มีใครรู้แล้วว่าดาวเคราะห์ที่เคยเขียวขจีเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเมื่อครั้งอดีตนั้นมีหน้าตาเช่นไร เหลือเพียงการได้เห็นเศษเสี้ยวจากหนังสือและเอกสารที่ขุดค้นได้จากซากปรักหักพัง
ฐานทัพหวังซี
เมิ่งอู๋นั่งอยู่ในห้องทำงาน หลับตาลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม "ข้าต้องแลกด้วยสิ่งใด?"
เมิ่งอู๋เป็นผู้นำของฐานทัพหวังซี เมื่อครู่ ระบบที่เรียกตัวเองว่า 008 ได้เข้ามาหานาง บอกว่าเพียงแค่ผูกพันกับมัน แล้วไปทำภารกิจให้สำเร็จ ก็จะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ
นางไม่เชื่อว่ามีเรื่องดี ๆ ตกจากฟ้า หากต้องการได้สิ่งใด ย่อมต้องแลกด้วยการให้
ระบบ 008 ที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนมันเทศ ลอยอยู่กลางอากาศ ส่งเสียงเด็ก ๆ ที่เป็นกลไกออกมา "ระบบ 008 ถือกำเนิดขึ้นจากแผนสืบทอดมนุษย์ชั้นเลิศ ในจักรวาลมีสิ่งมีชีวิตที่มียีนดีเลิศจำนวนมากที่ต้องสูญสิ้นเผ่าพันธุ์เพราะไม่มีทายาท ช่างน่าเสียดายยิ่ง ยีนที่ยอดเยี่ยมควรได้รับการสืบทอดต่อไป"
"จากการตรวจสอบของระบบ คุณมีความสามารถในการให้กำเนิดบุตร แม้แต่ผู้ที่ถูกลิขิตให้สิ้นไร้ไม้ตอก คุณก็สามารถทำให้ผู้นั้นมีทายาทได้ ดังนั้นจึงเลือกคุณ"
เมิ่งอู๋เข้าใจทันที กล่าวคือ ต้องมีลูกนั่นเอง
นางเปลี่ยนคำพูด "ข้าได้อะไร? อย่าพูดว่าทุกสิ่งที่ข้าต้องการ เพราะสิ่งที่ข้าต้องการมันมากมายเกินไป"
008 คำนวณอย่างละเอียดแล้วตอบ "ทรัพย์สินที่คุณได้รับในแต่ละโลก คุณสามารถแปลงเป็นเหรียญทองของระบบ และซื้อทุกสิ่งที่คุณต้องการได้ในระบบ"
"รวมถึงการชำระล้างมลพิษบนดาวโลก"
หัวใจของเมิ่งอู๋เต้นรัวทันที
นางอยากจะลองดู แต่ 008 บอกว่าไม่มีเหรียญทอง ไม่สามารถเปิดร้านค้าได้
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งอู๋ก็ตกลงในใจไปมากแล้ว ที่เหลือก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา เมื่อรู้ว่าไม่ว่าตนจะข้ามเวลานานแค่ไหน ในโลกความจริงก็เป็นเพียงชั่วพริบตา นางก็ตกลงทันที
ผ่านมาสามร้อยกว่าปี มลพิษก็ยังคงอยู่
แผ่นดินแห้งผาก พืชพรรณไม่กลายพันธุ์อย่างอันตราย หรือไม่ก็ไม่สามารถอยู่รอด แม้แต่ผู้มีพลังพิเศษก็ไม่สามารถปรับปรุงสิ่งนี้ได้ ผู้มีพลังพิเศษในฐานต้องใช้พลังทุกวันเพื่อเพาะปลูก ก็เพียงพอแค่ประทังชีวิตไม่ให้อดตายเท่านั้น
ครั้งนี้ผู้มีพลังพิเศษหลายคนได้รับบาดเจ็บระหว่างออกสำรวจนอกฐาน ไม่สามารถดูแลการเพาะปลูกได้อีกต่อไป ผลผลิตทางการเกษตรลดลงทันที จากปกติสองมื้อก็ลดเหลือมื้อเดียว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้แต่มื้อเดียวก็คงไม่รอด
เมิ่งอู๋ต้องการอาหารอย่างเร่งด่วน
ฐานทัพหวังซี เป็นหนึ่งในสามฐานใหญ่ของโลก ได้ยินว่าสถานการณ์ของฐานนาวาย่ำแย่มาก ฐานแสงอรุณยังดีหน่อย แต่อาหารก็ไม่พอเช่นกัน
ไม่สามารถปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปได้
008 ลอยหมุนไปมา เห็นได้ชัดว่าดีใจมาก จากนั้นก็รีบตกลงรายละเอียดของโลกแรกกับเมิ่งอู๋ แล้วเริ่มส่งผ่าน
การข้ามผ่านดูเหมือนเป็นเพียงชั่วพริบตา
เมิ่งอู๋รู้สึกเพียงแรงไร้น้ำหนักชั่วครู่ เหมือนกำลังร่วงหล่น แล้วก็แตะพื้น
ยังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมก่อน
เมิ่งอู๋สัมผัสพลังพิเศษของตัวเองก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นจึงลืมตาขึ้นสำรวจอย่างไม่ให้ใครสังเกต แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างเล็กน้อย
ผู้คนมากมาย!!!
และทีละคนสองคนต่างมีสีหน้าสดใส แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากผู้คนในยุคสิ้นโลกที่หน้าตาโทรมผอมแห้ง
ที่นี่คือสถานีรถไฟ
นางแยกแยะได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เดินตามผู้คน ออกไปข้างนอก เริ่มรับความทรงจำของร่างเดิม
เพื่อไม่ให้ถูกจิตสำนึกของโลกพบและขับไล่ออกไป ระบบจึงเตรียมตัวตนของมนุษย์ในโลกนี้ไว้ และใช้พลังงานปกปิดไว้ ตอนนี้รูปลักษณ์ที่นางแสดงออกมาคือร่างเดิม แต่แท้จริงแล้วใช้ร่างกายของนางเอง
ส่วนราคาของการใช้ตัวตนนี้ ก็คือการทำให้ความปรารถนาของร่างเดิมสำเร็จ
ความทรงจำของร่างเดิมเปิดเผยต่อหน้านาง
แต่งงานตอนอายุสิบเจ็ด อายุยี่สิบก็เป็นหม้าย คิดถึงสามีผู้ล่วงลับจึงปฏิเสธที่จะแต่งงานใหม่ ทำงานหนักในบ้านสามีเป็นเวลาสิบกว่าปี จนกระทั่งปี 1980 สามีผู้ตายจึงกลับมาหา ก็ได้รู้ว่าแท้จริงเขาไม่ได้ตาย ตอนนั้นตกน้ำแล้วถูกคนที่ลักลอบไปฮ่องกงช่วยไว้ หลังจากนั้นก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ฮ่องกงตลอดมา ตอนนี้มีภรรยาสาวและลูกชายตัวน้อยอยู่ในอ้อมอก เวลามองนางก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ เอาเงินก้อนหนึ่งมาจะสะสางนาง
ร่างเดิมจะยอมได้อย่างไร ความรักทั้งหมดกลายเป็นความเกลียดชัง อาละวาดจะฟ้องเขา ผลสุดท้ายกลับถูกคนผลักตกสระน้ำจมน้ำตาย
ความปรารถนาคือให้สามีเสียใจ ต้องแก้แค้น
ตอนนี้เป็นช่วงที่ร่างเดิมได้รับข่าวการตายของสามี กำลังจะไปยังเขตทหารเพื่อรับอัฐิของเขา เพิ่งลงจากรถไฟ
"เป้าหมายของโลกนี้คือใคร?" เมิ่งอู๋ถามในใจ
008 รีบแสดงข้อมูลทันที
ฮั่วเซียว ชาย สูง 188 ซม. หนัก 75 กก. ถัดไปคือความกว้างไหล่ รอบเอว รอบสะโพก และความยาวของอวัยวะที่ไม่อาจเอ่ยถึง
นางดูแล้ว ก็ไม่เลวนัก
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บังคับการกองที่สาม กองพลที่ 17 เขตทหารภาคใต้ เมื่อเยาว์วัยได้รับบาดเจ็บในสนามรบ ทำให้มีบุตรยาก ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีบุตร
"ข้าจำได้ว่าสามีตายของร่างเดิมก็อยู่กองที่สามนี่?" เมิ่งอู๋ถาม
"ใช่แล้ว ก็เพราะเหตุนี้จึงเลือกตัวตนนี้" 008 ตอบทันที "และวันนี้เขามีธุระต้องเข้ามาในเมืองพอดี ตอนกลางคืนจะพักที่โรงแรมที่พักเดียวกับคุณ พรุ่งนี้ค่อยไปเขตทหารด้วยกัน"
มันค่อนข้างภูมิใจ นี่คือจังหวะที่มันเลือกสรรมาอย่างดี เพื่อสร้างโอกาสให้ทั้งสองได้พบกัน
"ต่อไปคุณเพียงแค่หาทางอยู่ที่เขตทหาร พิชิตใจเขา แล้วให้กำเนิดลูกของเขา ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมาย"
"ช้าเกินไป" เมิ่งอู๋พูด นางไม่มีความอดทนที่จะค่อย ๆ พิชิตใจผู้ชายทีละน้อย
และด้วยฐานะของฮั่วเซียว ย่อมไม่ขาดผู้หญิงมาสู่ขอ แต่เขากลับไม่แต่งงานไม่มีลูกตลอดมา นางไม่คิดว่าตนเองจะเป็นข้อยกเว้น
"ภารกิจรีบไม่ได้" 008 พูดอย่างจริงจัง
"ตอนนี้ฮั่วเซียวอยู่ที่ไหน? กำลังทำอะไร?" เมิ่งอู๋ถามในใจอีกครั้ง นางเรียนรู้กิริยามารยาทจากคนรอบข้าง สอบถามจนรู้ว่ารถไปเขตทหารมีเพียงรอบเดียวเท่านั้นตอนเที่ยงวัน จากนั้นก็สอบถามทางไปโรงแรมที่พัก และเข้าพักได้อย่างราบรื่น
008 รายงานเวลาและสถานที่ ฮั่วเซียวกำลังรับประทานอาหารที่บ้านข้าราชการคนหนึ่ง ครอบครัวนั้นอยากแนะนำลูกสาวให้เขารู้จัก
เมิ่งอู๋หรี่ตาลง คิดในใจว่า เหมาะเจาะพอดี
นางเปิดร้านค้าคะแนนของระบบ 008 ที่มุมขวาบนแสดงอย่างเด่นชัดว่านางมีเพียงคะแนนเริ่มต้น 10 คะแนน หากพูดว่าร้านค้าเหรียญทองคือสิ่งที่ช่วยเหลือดาวโลกได้ ร้านค้าคะแนนก็คือสิ่งที่ช่วยเหลือนางทำภารกิจให้สำเร็จ
ในนั้นมี ยาขาวใส ยาเอวบาง ยาลดความอ้วน ยาเพิ่มความงาม และยาดีมีบุตร
"มียาดีมีบุตรแล้วยังต้องใช้ข้าอีกหรือ?" เมิ่งอู๋ถาม
"ทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น"
ครั้งนี้ 008 ไม่พูดอะไรมาก
เมิ่งอู๋ครุ่นคิด แล้วรีบหาสิ่งที่นางต้องการ:
ผงเร้าอารมณ์ 10 คะแนน
"008 เอายานี้ใส่ให้ฮั่วเซียว คำนวณเวลาให้ดี ต้องทำให้เขาทนกลับมาถึงโรงแรมที่พักได้" เมิ่งอู๋พูด
"ไม่มีปัญหา" 008 รับปากทันที
นอกจากระบบแล้ว มันยังสามารถช่วยเหลือเจ้าของร่างได้ภายในขอบเขตที่อนุญาต
เมิ่งอู๋เข้าพักที่โรงแรมที่พัก ข้างในเป็นเตียงนอนรวม ห้องหนึ่งมีหกเตียง ตอนนี้มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่พัก
นางไปตักน้ำที่ห้องน้ำก่อนเพื่อชำระล้างฝุ่นจากการเดินทาง มองดูตัวเองในกระจก สีผิวของร่างเดิมค่อนข้างคล้ำ แต่พอจะมองออกว่าพื้นฐานดี ใบหน้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในตอนนี้ แต่ร่างกายทำได้ นางให้ 008 ถอดการปกปิดร่างกายออก
ฮั่วเซียวอดกลั้นความกระสับกระส่ายตลอดทาง จนเมื่อขึ้นไปบนชั้นของโรงแรมที่พักก็เกือบถึงขีดสุด สมองเลือนลางไปหมด ตัวสั่นคลอนเหมือนคนเมา หาห้องของตัวเองอย่างยากลำบาก แล้วก็ทรุดตัวพิงกำแพงหอบหายใจ
มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ๆ ดูเหมือนจะถามอะไรเขาสักอย่าง
เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว กระชากอีกฝ่ายเข้ามา ผลักประตูห้องพุ่งเข้าไป แล้วกดผู้หญิงคนนั้นลงกับกำแพง
เสียงของผู้หญิงยังอ่อนวัย ดูเหมือนกำลังพูดอย่างร้อนรน ฮั่วเซียวเอามือปิดปากนาง แล้วพูดขอโทษเสียงหอบ