หลับสบายตลอดคืน ท้ายที่สุดนางก็ตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงฝนพรำอยู่นอกหน้าต่าง
เมื่อวานอากาศครึ้มตลอดทั้งวัน ในที่สุดฝนที่รอคอยก็โปรยปรายลงมา
เมิ่งอู๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นข้อความของอันดรูนอนค้างอยู่ในหน้าข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
ตอนตีสี่ เขาถึงส่งข้อความมาบอกว่ากลับมาแล้ว
แต่ตอนนี้ก็เลยหกโมงมาแล้ว
เมิ่งอู๋เปิดดูพื้นที่ส่วนตัวของเขาอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขาโพสต์ความเคลื่อนไหวไว้หลายรายการติดกัน
ในบรรดานั้นมีรูปหนึ่ง เป็นภาพเขากับหนุ่มสาวอีกสี่ห้าคนยืนอยู่ด้วยกัน หัวเราะให้กล้อง
สาวงามผมทองตาสีน้ำตาล รูปร่างเร่าร้อนคนหนึ่งเบียดชิดอยู่ข้างเขา หน้าอกแนบแขนเขาอย่างไม่เกรงใจ ดูสนิทสนมกันอย่างยิ่ง
คนนี้ก็คือซีเลีย เพื่อนสมัยเด็กของอันดรู
จากความทรงจำของร่างเดิม เมิ่งอู๋จำได้ทันทีว่าหญิงสาวคนนี้เป็นใคร
ในเส้นเรื่องเดิมของโลกใบนี้ สาเหตุที่ร่างเดิมทะเลาะกับอันดรูก็เพราะซีเลีย นางกับอันดรูสนิทสนมกันเกินไป ความสัมพันธ์นี้ล้ำเส้นเพื่อนทั่วไปไปไกล
ร่างเดิมเคยขอไปข้างนอกกับอันดรู เขาก็พานางไปด้วยสองสามครั้ง แต่ในกลุ่มเพื่อนเหล่านั้น ร่างเดิมเข้ากับใครไม่ได้เลย
ดังนั้นส่วนใหญ่แล้ว อันดรูจึงปล่อยให้นางอยู่ในปราสาทตามลำพัง
ส่วนทุกครั้งที่เขาออกไปข้างนอก ก็มีซีเลียอยู่ด้วยเสมอ
เมื่อเวลาผ่านไป ร่างเดิมก็ยิ่งเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ นางขอให้อันดรูอย่าเข้าใกล้ซีเลียอีก แต่อันดรูกลับบอกว่าทำไม่ได้ แถมยังคิดว่าร่างเดิมคิดมากเกินไป
ทั้งสองทะเลาะกันใหญ่โต ร่างเดิมจึงจากไปด้วยความโกรธ
เรื่องที่ร่างเดิมคิดไม่ตก เมิ่งอู๋กลับมองออกได้ในพริบตา คนเหล่านี้ล้วนเป็นมนุษย์หมาป่า