เมิ่งอู๋ไม่ตอบ แต่ก็ไม่ได้คัดค้านที่เฉินติ้งคุนจะอยู่ต่อ
นางหมุนตัวเดินออกไปข้างนอก เฉินติ้งคุนก็เดินตามไป
เสียเลือดมากเกินไปทำให้เขารู้สึกเวียนศีรษะอยู่บ้าง แต่ยังพอขยับตัวได้
ในครัวมีเสียงโจ๊กเดือดปุด ๆ เฉินติ้งคุนออกไปโทรศัพท์ก่อน เพื่อปรึกษาคนสนิทเรื่องที่ต้องจัดการต่อจากนี้
คุยกันไม่กี่ประโยค หลังวางสายเขาก็เห็นเมิ่งอู๋ยกชามออกมาแล้วถามว่า “โจ๊กเห็ดหอมไก่ฉีก กินไหม”
“กิน” เฉินติ้งคุนตอบ
เมิ่งอู๋ยกโจ๊กมาให้เขา เนื้อโจ๊กข้น น่าจะเคี่ยวด้วยน้ำซุปไก่ หอมมาก
เฉินติ้งคุนกำลังจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร เมิ่งอู๋ก็เอ่ยอย่างจนใจว่า “เพิ่งเย็บแผล อย่าทำให้แผลปริสิ ไปนอนคว่ำกินบนเตียงเถอะ”
เดิมทีเฉินติ้งคุนไม่ได้ใส่ใจ เขาบาดเจ็บมานับครั้งไม่ถ้วน ขอแค่ยังขยับได้ พันแผลเสร็จก็ทำอย่างอื่นต่อได้ตามปกติ
แต่เมื่อเห็นเมิ่งอู๋เดินไปทางห้องนอนแล้ว คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากก็ชะงักลง เขาจึงเดินตามเข้าไป
หลังกินโจ๊กเสร็จ เมิ่งอู๋ก็เริ่มเก็บกวาดบ้าน เฉินติ้งคุนพิงกำแพงมองอยู่ เมิ่งอู๋เหลือบมองเขาแล้วถามว่า “แผลไม่เจ็บหรือ ไปนอนบนเตียงเถอะ”
“ยังไหว” เฉินติ้งคุนไม่ใส่ใจ
เดิมทีเขาก็คิดจะนอนอยู่แล้ว แต่พอมองดูชีวิตประจำวันเรียบง่ายเช่นนี้ ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็อยากดูต่ออีกหน่อย
“ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?” เขาถามราวกับแค่เอ่ยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
“ไม่อยากกลับตระกูลเมิ่ง” เมิ่งอู๋ตอบโดยไม่เงยหน้า “บ้านเช่าน่ะ”
“ตระกูลเมิ่งไม่ให้เงินเจ้าหรือ?” เฉินติ้งคุนถามต่อ
ที่นี่เป็นเขตเมืองเก่า อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยกังต้า แต่ก็ไม่สะดวกสบายเท่าที่พักในเขตตัวเมือง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่นี่เป็นบ้านเช่า ตระกูลเมิ่งไม่ได้ขาดเงิน แค่ซื้อบ้านสักหลังย่อมเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกเขา
เมิ่งอู๋ไม่สนใจเขาอีก
เฉินติ้งคุนมองนางแวบหนึ่ง แล้วรู้สึกเลือนรางว่าตนคงไปสะกิดแผลในใจของหญิงสาวเข้าแล้ว
ตระกูลเมิ่งตระหนี่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?