เรื่องที่เฉินติ้งคุนจากไป 008 ก็รายงานให้เมิ่งอู๋ทราบเป็นคนแรก
เมิ่งอู๋ไม่ได้ใส่ใจนัก
ในเมื่อเริ่มต้นไปแล้ว เรื่องหลังจากนี้ก็จัดการได้ไม่ยาก
ตอนนี้นางกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่
วันจันทร์ เมิ่งอู๋กลับไปที่หอพัก แล้วก็รู้ว่าหมายเลขโทรศัพท์ของนางรั่วไหลออกมาจากเพื่อนร่วมห้อง
เพื่อนร่วมห้องทั้งหลายอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม หลังจากนางย้ายออกไป พวกเขาจึงแลกหมายเลขโทรศัพท์กันไว้ และเมื่อวันศุกร์ที่แล้วเฉินยวนโจวมาหานาง เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งก็เลยให้หมายเลขโทรศัพท์ของนางแก่เขา
“ฉันกับเขาไม่ได้สนิทกัน ต่อไปถ้าเขาถามเรื่องของฉัน พวกเธอก็อย่าบอกอะไรเขาอีก” เมิ่งอู๋เตือน
เพื่อนร่วมห้องต่างพากันแปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้เมิ่งอู๋กับเฉินยวนโจวสนิทกันมาก
นั่นเป็นช่วงที่ร่างเดิมเพิ่งกลับมาตระกูลเมิ่ง คนในตระกูลเมิ่งต่างก็ไม่พอใจและคอยจับผิดร่างเดิมอยู่บ้าง เฉินยวนโจวกลับแสดงท่าทีอ่อนโยน จนแทบจะทำให้ร่างเดิมหลงเชื่อได้ในทันที และเริ่มเข้าใกล้เขา
แต่ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา ทุกครั้งที่ร่างเดิมมีปากเสียงกับเมิ่งเหวย เฉินยวนโจวก็เข้าข้างเมิ่งเหวยเสมอ เพียงแต่เขาแสดงออกได้อย่างแนบเนียน โดยบอกกับร่างเดิมว่าที่ทำไปก็เพราะหวังดี อย่างไรเสียการทะเลาะกับเมิ่งเหวยก็ไม่ได้เป็นผลดีกับนาง
ร่างเดิมก็เชื่อเขาเช่นนั้น
จนกระทั่งวันวาเลนไทน์ครั้งก่อน เฉินยวนโจวผิดนัดกับร่างเดิม แล้วไปใช้เวลาวันนั้นกับเมิ่งเหวย เมื่อร่างเดิมโวยวายใส่เขา เขาถึงเผยความรำคาญออกมา พร้อมตำหนิว่าทำไมนางต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับเมิ่งเหวยทุกเรื่อง
ตามความทรงจำของร่างเดิม แม้จะมาถึงขั้นนี้แล้ว นางก็ยังไม่ยอมตัดใจ หลังจากนั้นยังคงตามตื๊อเฉินยวนโจว
แต่ยิ่งทำมากก็ยิ่งผิดมาก ท้ายที่สุดเฉินยวนโจวก็รังเกียจนางมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นเตือนนางว่าอย่าเพ้อฝัน แล้วให้ร่างเดิมลองดูให้ดีว่านางมีตรงไหนเทียบเมิ่งเหวยได้บ้าง