“ฉันจะเก็บไว้ค่อย ๆ ดู” เมิ่งอู๋ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ
พ่อบ้านยิ้มพลางพูดว่า “คุณเลือกได้ตามสบายเลยครับ” จากนั้นก็ลังเลอยู่บ้าง “แต่จะดีกว่าถ้าอย่าให้ท่านชายเห็น ตั้งแต่เกิดเรื่องในปีนั้น ท่านชายก็ไม่ค่อยชอบเห็นของเก่าเหล่านี้ครับ”
“เรื่องในปีนั้นเหรอคะ?” เมิ่งอู๋สงสัย แน่นอนว่าเธอรู้เรื่องในปีนั้น แต่เธอไม่ควรรู้ จึงถามว่า “เกี่ยวกับครอบครัวของท่านชายหรือคะ? ฉันหมายถึง อยู่ข้างกายท่านชายมาตั้งนาน ยังไม่เคยเห็นใครเลย รวมถึงเซี่ยหมิงเฉิงด้วย”
เธอพูดแล้วก็หยุดไปอย่างลังเล
พ่อบ้านถอนหายใจแล้วพูดว่า “ใช่ครับ ครอบครัวของท่านชายเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุกันหมด แต่เรื่องนี้ผมขอไม่พูดมากดีกว่า ผมคิดว่าให้ท่านชายเล่าให้คุณฟังเองจะดีกว่าครับ”
เมิ่งอู๋รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ไม่ได้ยืนกราน เพียงยิ้มแล้วพยักหน้า “ได้ค่ะ”
พ่อบ้านคุยกับเธอต่อถึงเรื่องงานแต่งงาน “ได้ครับ ผมจะให้คนวางแผนโดยยึดสวนจีนเป็นหลัก แต่กันไว้ก่อน ให้ทำแบบอื่นมาด้วยอย่างละชุด เผื่อมีแบบไหนโดดเด่นจนถูกใจคุณก็ได้ครับ”
“ดีค่ะ” เมิ่งอู๋กระตือรือร้นมาก แต่ก็ยังลังเลอยู่บ้าง “ฉันแค่กังวลว่าสวนจะเสียหายน่ะค่ะ งานแต่งมีแขกเยอะ แถมคนก็วุ่นวาย สวนสวยขนาดนั้น ถ้าเสียหายไปคงน่าเสียดายมาก”
เธอชอบสวนนั้นจริง ๆ แค่นึกถึงความเป็นไปได้ที่มันจะเสียหายก็รู้สึกเสียดายแล้ว
“ไม่เป็นไรครับ” รอยยิ้มบนใบหน้าพ่อบ้านยิ่งชัดขึ้น “ผมจะให้คนคอยดูแลอย่างดี อีกอย่าง แขกที่มาก็น่าจะรู้จักมารยาทกันทั้งนั้นครับ”
คำพูดนี้ช่างมั่นใจเต็มเปี่ยมจริง ๆ
เมิ่งอู๋ตาเป็นประกาย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นขอถามให้ชัดเจนหน่อยนะครับ คุณอยากจัดงานแต่งแบบจีนหรือแบบตะวันตก?”