เมิ่งอู๋นอนหลับไม่ค่อยเรียบร้อย
ตอนเพิ่งล้มตัวลงนอนก็ยังดีอยู่ แต่พอหลับไปแล้วก็เริ่มขยับ หัวเล็ก ๆ เอาแต่ซุกเข้าหาอ้อมอกเขา มือโอบเอวเขาไว้ ลูบคลำไปมา ก่อนจะสอดเข้าไปใต้เสื้อ
ทั้งร่างของนางแทบจะแนบชิดอยู่ในอ้อมอกเขา
เขาจึงสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลหอมกรุ่นนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ความทรงจำของคืนนั้นพลันถาโถมเข้ามา
ผิวกายที่แนบชิด ลมหายใจที่ประสานกัน ความสนิทสนมที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้
ร่างกายที่ก่อนหน้านี้ลองอย่างไรก็ไม่มีปฏิกิริยาตอนอยู่กับหมอ กลับตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง เซี่ยจี้หลับตาลง ทรวงอกกระเพื่อมเร็วขึ้นเล็กน้อย
แต่เขาก็ข่มใจตัวเองเอาไว้ได้ตลอด ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
เขาไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน ไม่ต้องพูดถึงเมิ่งอู๋ที่กำลังตั้งครรภ์ ต่อให้นางไม่ได้ท้อง เขาก็ไม่มีวันทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาตจากนาง
...น่าจะนะ...
สุดท้ายเซี่ยจี้ก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
กลางดึกเขาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาหลายครั้ง บางครั้งเมิ่งอู๋พลิกตัวไปอีกด้าน เขาก็โอบนางกลับมาโดยไม่รู้ตัว บางครั้งนางซุกลงไปข้างล่าง เขาก็ขยับท่านอนให้เข้ากับนาง
นางนอนหลับไม่ค่อยเรียบร้อยจริง ๆ
ผลก็คือตอนตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ทั้งคู่แทบไม่ได้อยู่บนหมอนเลย ร่างอยู่เกือบกลางเตียงใหญ่ ศีรษะของเซี่ยจี้หันไปทางเมิ่งอู๋ ทั้งยังโอบนางไว้ในอ้อมอก
เมิ่งอู๋เหมือนตัวสลอธ มือข้างหนึ่งพาดอยู่ข้างเอวเขา ส่วนขาก็พาดขึ้นมาบนตัวเขาตรง ๆ
เซี่ยจี้ลืมตาขึ้นมาก็แทบจะได้สติเต็มที่ทันที พอสัมผัสสภาพเช่นนี้ เขาก็อดบีบนวดขมับไม่ได้ พยายามนึกย้อนไปถึงความทรงจำเลือนราง แล้วพอจะนึกออกว่าเรื่องกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร