“จัดการงานเสร็จแล้วหรือ” เขาถามเสียงอ่อนโยน พลางหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดมือ
เมิ่งอู๋ส่งเสียงอืมเบา ๆ “ก็ไม่ได้มีอะไรมาก”
นางหยิบหนังสือบนโต๊ะเขียนหนังสือของจ้าวเวย์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย เป็นหนังสือรวบรวมคำอธิบายคัมภีร์คลาสสิกทั้งนั้น หน้ากระดาษบางเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาอ่านอยู่บ่อย ๆ
“หนังสือพวกนี้ท่านพี่คงจำได้หมดแล้วกระมัง ยังต้องอ่านบ่อย ๆ อีกหรือ” นางถามยิ้ม ๆ
“อ่านบ่อยก็ได้ความรู้ใหม่เสมอ” จ้าวเวย์อธิบายสั้น ๆ ก่อนเดินเข้ามาจูงมือนาง “เจ้าชอบอ่านบันทึกการเดินทางหรือ”
หนังสือบนชั้นของเมิ่งอู๋ส่วนใหญ่เป็นบทกวีกับบันทึกการเดินทาง
“ก็พอใช้ได้” เมิ่งอู๋ตอบ ทว่าสีหน้ากลับลังเลเล็กน้อย
จ้าวเวย์เห็นปราดเดียวก็รู้ว่ามีเรื่องอื่นอยู่ในใจ เขามองเมิ่งอู๋ด้วยรอยยิ้ม พลางคิดว่าจะทำอย่างไรให้นางยอมพูดความในใจออกมา
“แปลว่าไม่ได้ชอบเท่าไรสินะ” เขาพูด พลางนวดคลึงมือน้อยเรียวบางของนางโดยไม่รู้ตัว ร่างของนางผอมเพรียว นิ้วมือเรียวยาว บีบคลึงเช่นนี้แล้วรู้สึกสบายยิ่งนัก
เมิ่งอู๋กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนขยับเข้าไปหาเขาอย่างลังเล แล้วกระซิบว่า “ฉันชอบอ่านนิยาย แต่ว่าแม่นมหวังไม่ให้ฉันอ่าน บอกว่าเป็นหนังสือไม่เหมาะสม”
แค่เรื่องนี้เองหรือ
จ้าวเวย์หัวเราะอย่างอดไม่ได้
“อยากอ่านก็อ่านสิ” เขากล่าว
ดวงตาเมิ่งอู๋เป็นประกาย นางโอบแขนจ้าวเวย์ไว้โดยไม่รู้ตัว “ท่านพี่ดีที่สุดเลย”
แค่นี้ก็ว่าดีแล้วหรือ
จ้าวเวย์ดื่มด่ำกับสัมผัสนุ่มนวลของแขนที่ถูกนางกอดไว้
เขาใจลอยไปเล็กน้อย ก่อนถามว่า “แม่นมหวังคุมเข้มกับเจ้ามากหรือ”
“ก็พอใช้ได้” เมิ่งอู๋ครุ่นคิดแล้วตอบ “นางระมัดระวังเกินไปอยู่เสมอ”