คราวนี้เซี่ยหมิงเฉิงถึงกับตกตะลึงอย่างแท้จริง
เขามองเมิ่งอู๋โดยไม่รู้ตัว
เธอตั้งครรภ์แล้วหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร!
เซี่ยจี้ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้หรือ?
เซี่ยหมิงเฉิงคิดอย่างไม่อยากเชื่อ เขาจ้องท้องของเมิ่งอู๋เขม็ง แทบอยากมองให้ทะลุเพื่อดูว่าข้างในมีเด็กอยู่จริงหรือไม่
“เซี่ยหมิงเฉิง” น้ำเสียงของเซี่ยจี้แฝงอันตราย
เซี่ยหมิงเฉิงสะดุ้งเฮือก ได้สติกลับมา แล้วมองเซี่ยจี้อย่างเลื่อนลอย
ในสายตาของเขา ทุกอย่างดูบิดเบี้ยวไปหมด ทว่าบนใบหน้าเย็นชาของเซี่ยจี้ รวมถึงดวงตาที่เย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็ง กลับชัดเจนเป็นพิเศษ
ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งสาดลงมาจากศีรษะ เซี่ยหมิงเฉิงพลันได้สติ
“ขอโทษครับคุณพ่อ ผม...ผมแค่ตกใจเกินไป” เซี่ยหมิงเฉิงรีบยอมรับผิดโดยไม่รู้ตัว เขาแทบต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อไม่ให้เผยสีหน้าที่ไม่ควรแสดงออกมา ก่อนฝืนยิ้มแล้วพูดว่า “ยินดีด้วยครับคุณพ่อ”
เซี่ยจี้ไม่พูดอะไร เพียงมองเขาเงียบ ๆ
ชั่วขณะนั้น ห้องรับแขกเงียบผิดปกติ เซี่ยหมิงเฉิงรู้สึกราวกับอากาศทั้งห้องจับตัวแข็งอยู่ใต้สายตาของเซี่ยจี้ แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก
เซี่ยหมิงเฉิงเคยเห็นเซี่ยจี้เป็นแบบนี้มาก่อน—
หลังจากนั้น ศัตรูของเซี่ยจี้ต่างก็มีจุดจบอันน่าอนาถไปทีละคน
ตอนนั้นเขายังเด็ก ไม่อาจตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนภายหลังเมื่อโตขึ้นและเข้าใจเรื่องต่าง ๆ มากกว่าเดิม พอย้อนคิดจึงพบพิรุธ ความหวาดกลัวจึงตามมา
ตลอดหลายปีหลังจากนั้น ยิ่งย้อนคิดก็ยิ่งหวาดกลัว
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเซี่ยหมิงเฉิงว่า ภายใต้ภาพลักษณ์อันสูงศักดิ์ หยิ่งทะนง และเย็นชาไร้มลทินของพ่อบุญธรรมผู้นี้ ซ่อนหัวใจที่โหดเหี้ยมเพียงใด
เซี่ยจี้...คิดจะฆ่าเขาหรือ?
เพราะท่าทีของเขาเมื่อครู่งั้นหรือ?