เมิ่งอู๋หลับยาวจนถึงเก้าโมงเช้า เมื่อลืมตาขึ้นมา ภายในห้องก็มืดสลัว มีเพียงไฟประดับสีเหลืองนวลไม่กี่ดวงที่เปิดอยู่ จึงไม่มืดสนิทเสียทีเดียว
นางงัวเงียอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะนึกได้ว่ากลับมาถึงวิลล่าของตระกูลเซี่ยแล้ว จากนั้นก็หาวหวอด พลิกผ้าห่มผืนบางออกจากตัว รู้สึกร้อนอยู่บ้าง
หรือว่าเซี่ยจี้จะเป็นคนห่มให้นาง?
แล้วเขาไปไหน?
เมิ่งอู๋ควานหาโทรศัพท์แล้วส่งข้อความหาเขา “คุณเซียนคะ คุณเซียน อยู่ที่ไหนคะ?”
“ห้องหนังสือ”
เซี่ยจี้ตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็ว
โอ้โห ดูสิว่าการปฏิบัติที่ได้รับดีขึ้นขนาดไหน แม้แต่ความเร็วในการตอบข้อความก็ยังเพิ่มขึ้นด้วย
เมิ่งอู๋คิดอย่างเบิกบาน ไม่ขยับไปไหน เอาแต่คุยกับเขาผ่านโทรศัพท์
‘ทำไมถึงเดินไปแล้วล่ะ’
‘พอลืมตาแล้วไม่เห็นคุณ ฉันก็คิดถึงคุณมากเลย’
‘คิดถึง คิดถึง’
คุณเซียน: ‘เดี๋ยวกลับไปทันที’
คุณเซียน: ‘หิวไหม อยากกินมื้อดึกหรือเปล่า?’
คุณเซียน: ‘กุ๊กคนใหม่ที่พ่อบ้านหาไว้เพิ่งมาถึง’
‘เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?’ เมิ่งอู๋ประหลาดใจ
‘เหมือนจะไม่ค่อยหิว’
‘แต่กินสักหน่อยก็ได้นะ’
คุณเซียน: ‘ฉันจะบอกพ่อบ้าน’
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน ไม่นานประตูห้องนอนก็เปิดออก เซี่ยจี้เข็นวีลแชร์เข้ามาในห้อง เห็นว่าไฟในห้องสลัวจึงไม่ได้เปิดเพิ่ม เพียงเอ่ยว่า “ฉันจะเปิดไฟแล้วนะ”
“เปิดเลย”
“ระวังแสบตาล่ะ” เซี่ยจี้เตือน แล้วรออีกสองวินาทีจึงค่อยเปิดไฟ
ภายในห้องสว่างขึ้นทันที
เมิ่งอู๋ยังนอนอยู่บนโซฟา ไม่อยากลุกขึ้น มองเซี่ยจี้ที่นั่งวีลแชร์เข้ามาใกล้ ใบหน้าดุจดอกไม้บนหน้าผาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น สูงส่งและเย็นชา นางอดหรี่ตาลงอย่างใจเต้นไม่ได้
อยากจูบจัง
อยากทำให้ใบหน้าขาวเย็นของเขาแต่งแต้มด้วยสีชมพู