นางลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน
เนี่ยจวิ้นนอนอยู่บนเตียง พลางตั้งคำถามกับชีวิต
เขาคิดว่าเมิ่งอู๋ต้องใช้พลังจิตรบกวนเขาแน่ ไม่อย่างนั้นเขาคงอดทนต่อได้อีกนานแท้ ๆ
แต่พอนึกถึงภาพเมิ่งอู๋ที่มองลงมาจากเบื้องบน เขาก็กลืนน้ำลาย แล้วกลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง
พี่สาวช่างเร่าร้อนจริง ๆ
เนี่ยจวิ้นลุกจากเตียง พยายามแอบเข้าไปในห้องน้ำแต่ไม่สำเร็จ จึงสวมกางเกงเสียเลย แล้วจัดเตียงที่ถูกรื้อจนยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย รอจนเมิ่งอู๋ออกมาแล้วค่อยแอบเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำของนาง
เมิ่งอู๋ใช้ชีวิตสมถะเกินไปจริง ๆ ของอย่างครีมอาบน้ำที่เขาเตรียมไว้ให้นาง นางไม่เคยใช้เลยสักครั้ง ถ้าถามก็จะตอบว่าเห็นว่ายุ่งยาก
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอาบน้ำอย่างมีความสุข พลางสูดกลิ่นอายที่เมิ่งอู๋ทิ้งไว้ในห้อง โดยเฉพาะตรงจุดนั้น เขาสังเกตว่าเมิ่งอู๋ชอบบริเวณนี้มาก จากนั้นจึงออกไปปีนขึ้นเตียงของเมิ่งอู๋
เมิ่งอู๋ลืมตามองเขาแวบหนึ่ง
“กลับห้องเจ้าไป” นางพูดอย่างเกียจคร้าน
“ผมอยากนอนกับพี่” เนี่ยจวิ้นไม่ยอม ทำหน้าหนาเข้าไปกอดเมิ่งอู๋
เมิ่งอู๋มองเขาอย่างรังเกียจ เนี่ยจวิ้นรู้สึกน้อยใจ ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ กันอยู่แท้ ๆ หรือว่าพี่สาวจะไม่พอใจฝีมือของเขา?
เขาตัดสินใจว่าจะกลับไปฝึกฝนให้ดี
ความจริงแล้วเมิ่งอู๋แค่รำคาญที่เขาใช้เวลาเนิ่นนานเกินไปเท่านั้น
เรี่ยวแรงของผู้กลายพันธุ์ระดับเอไม่ได้มีไว้ให้ใช้กับเรื่องแบบนี้!!!
“ห้ามขยับ ข้าจะนอน” เมิ่งอู๋เตือน เนี่ยจวิ้นรีบตอบรับอย่างว่าง่ายทันที
เมิ่งอู๋หลับตาลง ไม่นานก็หลับสนิท
เนี่ยจวิ้นนอนแนบอยู่ข้างศีรษะของนาง ไม่นานก็หลับลึกตามไป
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
เนี่ยจวิ้นลุกไปทำอาหารอย่างรู้หน้าที่ แม้ตอนนี้พวกเขาจะไม่ต้องพึ่งพาอาหารมากนัก แต่เมิ่งอู๋ก็ยังชอบกินของอร่อยอยู่ดี
เมิ่งอู๋ลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอนอย่างเกียจคร้าน
นางไม่ได้ปล่อยตัวตามสบายเช่นนี้มานานแล้ว ยามนี้ร่างกายทุกส่วนล้วนเปี่ยมไปด้วยความสบาย กล้ามเนื้อที่เคยเกร็งตึงคลายตัวลง ท่าทางผ่อนคลายอย่างแท้จริง