เด็กหนุ่มเปียกโชกไปทั้งตัว ร่างกายหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน พูดจาไม่ค่อยชัดนัก
แต่สวี่หว่านก็ยังฟังเข้าใจ
แต่ว่า……
“ฮองเอี๊ยแดงไม่ได้อยู่ที่คุ้มตะวันตกหรือ นางเป็นอะไรไป”
แม้ฮองเอี๊ยแดงจะเป็นหญิงหม้ายเพียงคนเดียวของเรือนที่สอง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนที่เพิ่งตามกลับมาหลังท่านสองเสียชีวิต ฐานะจึงยังน่าสงสัยอยู่บ้าง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงจัดให้สองแม่ลูกพักอยู่ที่คุ้มตะวันตกและให้คนดูแลอย่างดี ทว่าเบี้ยเลี้ยงที่มอบให้กลับมากกว่าของอนุภรรยาทั่วไปอยู่มาก
หลายวันที่สวี่หว่านแต่งเข้ามา นางยังไม่เคยพบฮองเอี๊ยแดงเลย ตามธรรมเนียมของตระกูลขุนนางในใหญ่ฉู่กั๋ว ฮองเอี๊ยแดงอย่างไรก็ควรมาเข้าพบนางก่อน แต่เพราะชุยจือบอกว่านางร่างกายอ่อนแอมาตลอด สวี่หว่านจึงไม่ได้ซักถามให้ละเอียด
พอมาคิดดูตอนนี้ หรือจะมีเรื่องปิดบังอยู่?
แม้เจ้าตัวแสบจะเปียกโชกไม่ต่างกัน แต่เด็กซนกลับถูกเรื่องนี้ดึงดูดความสนใจไปหมด ดวงตากลมโตจ้องมาทางนี้ไม่กะพริบ
“หมอประจำจวนบอกว่าอาการป่วยของท่านแม่ข้าถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ไม่มีทางรักษาให้หายได้ แต่ข้าได้ยินมาว่าหากเชิญหมอหลวงจากวังเข้าจวน ก็…ก็ยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้าง” จงเหวินซิววิงวอน “ขอเพียงฮูหยินยอมช่วยชีวิตท่านแม่ ข้ายินดีตอบแทนฮูหยินไปชั่วชีวิต!”
คำมั่นสัญญาของเด็กหนุ่มหนักแน่นนัก ทว่าความจริงแล้วกลับไม่มีน้ำหนักให้เชื่อถือเลย
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเพิ่งอายุสิบขวบ ต่อให้เติบโตขึ้นก็เป็นเพียงบุตรอนุภรรยา ฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหวผู้สูงศักดิ์เช่นสวี่หว่านจะต้องการให้เขาตอบแทนอันใดกัน
เจ้าตัวแสบเอียงคอเตือนว่า “หมอหลวงในวังมีไว้รักษาฮ่องเต้กับฮองเฮา จะเชิญมาได้ง่าย ๆ ที่ไหน ข้าโตขนาดนี้ยังไม่เคยเห็นหมอหลวงเลย นับประสาอะไรกับอนุภรรยาคนหนึ่ง”