ท่านโหวและฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเสียทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็บอกว่าจะไปเที่ยวจวนพักผ่อน และมอบการปกครองจวนโหวทั้งหมดให้สวี่หว่านเป็นผู้ดูแล
คำสั่งนี้ออกมา ทั้งจวนโหวก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน
จะไปเที่ยวอะไรกัน?
เที่ยวเป็นเพียงข้ออ้าง การมอบอำนาจต่างหากที่เป็นเรื่องจริง เพราะหากพวกเขายังอยู่ในจวน คุณชายน้อยผู้นี้ต้องมาร่ำไห้ทุกวันแน่นอน แล้วเจ้าสาวคนใหม่ก็คงไม่มีทางลงมือจัดการเด็กเหลือขอคนนี้ได้อย่างเต็มที่
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่คนนอกที่รอดูความขบขันของสวี่หว่านก็พากันตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก
นักเล่านิทานปากเก่งในโรงน้ำชาเองก็ตั้งตัวไม่ติด สุดท้ายก็ออกปากอย่างยากเย็นว่า "ไม่ธรรมดาจริง ๆ ท่านโหว มอบอำนาจได้ฉับไวเหลือเกิน"
ผู้คนทั้งหลาย: "..."
ลานด้านหลังจวนโหว
สวี่หว่านเปลี่ยนชุดเจ้าสาวออก แล้วสวมชุดลำลองชุดใหม่
ฮูหยินผู้เฒ่าเตรียมของไว้ให้ครบครันมาก แค่ชุดลำลองก็มีถึงยี่สิบชุด มากกว่าเสื้อผ้าใหม่ทั้งปีของน้องสาวคนรองที่แม่เลี้ยงของนางให้กำเนิดเสียอีก
นางกำนัลของฮูหยินแห่งจวนโหวมีทั้งหมดหกคน อายุน้อยหน้าตาดี ทำงานคล่องแคล่วทุกคน หากเป็นยามปกติ สวี่หว่านคงสงสัยว่านี่คือการเตรียมไว้ให้นางรับเป็นอนุภรรยาหรือสาวใช้ปรนนิบัติแทนสามี แต่ตอนนี้สามีนางเป็นตายร้ายดีไม่ทราบ ดูท่าจะไปแล้วจริง ๆ สาวน้อยงาม ๆ เต็มห้องแบบนี้ เก็บไว้ดูเองก็สบายตาดี
"ฮูหยิน นี่คือบัญชีในจวน บันทึกรายรับรายจ่ายทั้งหมดของจวนโหวในปีนี้ หากท่านต้องการดูบัญชีย้อนหลัง บ่าวจะให้ฝ่ายบัญชีนำมาให้"
นางกำนัลที่พูดคนนี้ชื่อชุยจือ มารดาเป็นนางกำนัลติดตัวของฮูหยินผู้เฒ่า ชุยจือเป็นหัวหน้ากลุ่มนางกำนัลเหล่านี้ ปีนี้ยี่สิบสามแล้ว อายุเท่ากับสวี่หว่านในโลกปัจจุบัน แก่กว่าตัวละครเดิมห้าปี
แต่สตรีในยุคโบราณดูแลบ้านเรือนตั้งแต่อายุยังน้อย ชุยจือจึงดูสุขุมน่าเชื่อถือมาก
สวี่หว่านพลิกดูสมุดบัญชี บันทึกไว้อย่างชัดเจน นางกำนัลรอบข้างต่างก้มหน้าก้มตาเรียบร้อย ดูอ่อนน้อมกว่าคนในจวนเสนาบดีมาก ทั่วทั้งจวนโหวทำให้รู้สึกว่ามีระเบียบวินัยดี
"เอาบัญชีของห้องจงจินเฉิงมาให้ข้าดูหน่อย"
จวนโหวมีพ่อบ้านดูแลอยู่แล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าสั่งเสียให้นางอย่างละเอียดก่อนจากไป กุญแจดอกนี้แค่ให้เอาไว้จัดการเจ้าตัวแสบเท่านั้น ไม่ได้อยากให้นางเอาเวลาทั้งหมดไปกับการบริหารจวนจริง ๆ หรอก
เรื่องนี้ยังพอเข้าใจได้
"เจ้าค่ะ" ชุยจือรับคำ แล้วรีบไปหยิบมาให้ในไม่ช้า
"วันแรกของปีใหม่ คุณชายน้อยนั่งเรือเที่ยวทะเลสาบกับคนอื่น ใช้เงินไปสามร้อยตำลึง ในนั้นค่าอาหารและฟังเพลงห้าสิบตำลึง สุดท้ายเห็นเรือสวยงามก็ซื้อติดมือไป ใช้เงินสองร้อยห้าสิบตำลึง"
สวี่หว่าน: "..."
ไอ้พวกสองร้อยห้าสิบนี่ ซื้อเรือเปลืองเงินขนาดนี้ ทำไมไม่ซื้อทะเลสาบทั้งทะเลสาบไปเลยล่ะ?
"วันที่สองของปีใหม่ คุณชายน้อยออกไปจุดประทัดกับคนอื่น ตกใจไก่ตายในเรือนชาวนาข้างบ้านสามพันตัว ชดใช้ค่าเสียหายหนึ่งร้อยตำลึง"
สวี่หว่าน: "..."
เจ้านี่มันยมบาลเป็น ๆ ชัด ๆ เขาไม่ละอายใจต่อไก่สามพันตัวที่ตายอย่างทารุณเหล่านั้นบ้างหรือ!
"วันที่สามของปีใหม่ คุณชายน้อยออกไปกับคนอื่น..."
...
สวี่หว่านยิ่งฟังยิ่งชาชิน เจ้าตัวแสบคนนั้นมีรายจ่ายเกินร้อยตำลึงทุกวัน เอาไปเทียบกับเงินส่วนตัวของนางที่มีไม่ถึงตำลึงเดียว ก็เป็นนักทำลายทรัพย์สมบัติระดับแนวหน้าจริง ๆ
จนกระทั่งอ่านมาถึงวันที่เจ็ดก็หยุดกะทันหัน—
นางมองไปทางชุยจือ
เป็นอะไรไป? กลัวนางจะทนรับแรงกระแทกไม่ไหวหรือ?
"ไม่เป็นไร เจ้าพูดต่อได้ ข้ายังไหว" นางผ่านอะไรมาเยอะแค่ไหนแล้ว
ใครจะคิดว่าชุยจือกลับพูดว่า "วันนี้คือวันที่แปดของปีใหม่ คุณชายน้อยไม่ได้ออกไปไหน..."
สวี่หว่าน: "..."
ใช่ ไม่ได้ออกไปไหน
เปิดปีมาเจ็ดวัน เที่ยวเตร่และใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายทุกวัน พอได้อยู่บ้านสักวัน ก็หาเรื่องข่มขวัญแม่เลี้ยงที่เพิ่งแต่งเข้ามา ทำให้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของนางผู้โชคร้ายถูกระเบิด หน้าตาของนางก็เสียไปทั่วทั้งเมืองหลวง
พอคิดถึงเรื่องนี้ ความโกรธของสวี่หว่านก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!
"ตอนนี้เจ้าตัวแสบอยู่ที่ไหน? ฮูหยินผู้เฒ่าก่อนไปลงโทษเขาหรือเปล่า?"
โอกาสสำคัญขนาดนี้ทำผิดใหญ่ขนาดนี้ ตามกฎบ้านของจวนเสนาบดี หนักก็ต้องถูกเฆี่ยนจนก้นแหลก เบาก็ต้องคุกเข่าในห้องบรรพบุรุษหลายวัน
นางไม่เชื่อว่าจงจินเฉิงจะยังดีอยู่ได้!
แต่ชุยจือกลับพูดเสียงเบา "ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เคยลงโทษคุณชายน้อยเลย ฉะนั้นตอนนี้คุณชายน้อยยังอยู่ในลานของเขาอย่างดี..."
สวี่หว่านรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ มือสั่นเทานั่งลง คอยให้กำลังใจตัวเองไปด้วย
ใจเย็น ๆ ใจเย็น ๆ นึกถึงเงินเดือนมหาศาลของตัวเอง...
เงินเดือนพื้นฐานเดือนละสามแสนหยวนแบบไม่มีเงื่อนไข แบบนี้ในยุคปัจจุบันคือสวัสดิการระดับสุดยอดแล้ว พอทำสำเร็จยังได้เงินสดโบนัสก้อนโตหนึ่งร้อยล้านอีกด้วย
หนึ่งร้อยล้าน หนึ่งร้อยล้าน
แค่สั่งสอนเด็กเหลือขอคนหนึ่งเท่านั้น ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย!!
สวี่หว่านลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาเฉียบคม ตอนนี้นางไม่ใช่แม่เลี้ยงผู้เฉื่อยชาอีกต่อไป แต่เป็นแม่เลี้ยงผู้ขยันขันแข็ง เต็มรูปแบบโหมดต่อสู้
"ไป เรียกจงจินเฉิงมาที่นี่ ข้าจะสั่งสอน"
"เจ้าค่ะ"
ชุยจือสั่งคนไปเชิญคุณชายน้อย
ส่วนสวี่หว่านก็คิดอยู่ว่าจะสั่งสอนเจ้าตัวแสบตัวน้อยอย่างไรดี
เป้าหมายหนึ่งร้อยล้านนี้คือให้เขาสอบติดตำแหน่งเยี่ยเจีย ซึ่งต้องให้เขาเข้าห้องหนังสือก่อน แต่นางจำได้ว่าท่านโหวบอกว่าเด็กเหลือขอคนนี้ไม่ได้เข้าห้องหนังสือมาหนึ่งเดือนแล้ว
และตอนนี้เจ้าตัวแสบคงมีความเป็นศัตรูกับนางมาก ไม่ยอมฟังคำสั่งของนางแน่นอน
สวี่หว่านคิดอยู่ว่าจะใช้กลยุทธ์ยั่วโทสะก่อนดีไหม แต่พอคิดถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเจ้าเด็กนั่นแล้ว กลัวว่าจะไม่หลงกลนางง่าย ๆ
หรือจะทำตรงกันข้าม...
"ฮูหยิน" สาวน้อยวิ่งเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าไม่สู้ดีนัก "คุณชายน้อยไม่ยอมมา เขาจะออกไปเที่ยว คืนนี้ไม่คิดกลับมานอนที่จวน ยังบอกอีกว่า...บอกอีกว่าตราบใดที่ท่านยังไม่ออกจากจวนโหว เขาก็จะไม่มาที่เรือนหลักตราบนั้น"
สวี่หว่านคิดในใจ: ฉะ! จะมาหรือไม่มาก็ช่าง แม่ไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะมาสร้างความวุ่นวาย!
ผลลัพธ์นี้แม้จะไม่คาดคิด แต่ก็สมเหตุสมผล หากเจ้าตัวแสบยอมมาฟังนางสั่งสอนตามสั่ง มันก็คงไม่คุ้มค่าเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน
สวี่หว่านเพิ่งจะใจเย็นลงได้ มีแนวทางการลงมืออยู่ในใจคร่าว ๆ แล้ว
ชุยจือที่อยู่ข้าง ๆ เห็นนางไม่พูดจา คิดว่านางจนหนทาง เลยเข้ามาเสนอ "ฮูหยิน จะให้บ่าวสั่งคนไปจับคุณชายน้อยมัดกลับมาหรือไม่?"
สวี่หว่านเลิกคิ้ว "ทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ? ฮูหยินผู้เฒ่าก่อนไปไม่ได้สั่งห้ามอะไรอย่างเช่นห้ามทำร้ายเขาไว้หรือ?"
ชุยจือส่ายหน้า "ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า จะดุด่าหรือตีก็ได้ ให้ฮูหยินจัดการตามสมควร"
"ฮูหยินผู้เฒ่าช่างเปิดกว้างจริง ๆ" เปิดกว้างถึงขนาดที่สวี่หว่านคิดว่านางเป็นยายปลอม ไม่ได้บอกกันหรอกหรือว่ารุ่นปู่ย่าตายายจะรักหลานที่สุด?
ชุยจือกล่าว "ฮูหยินผู้เฒ่าและท่านโหวรักใคร่คุณชายน้อยมากเสมอมา ตั้งแต่เด็กจนโต อย่าว่าแต่ตีด่าเลย แม้แต่ตำหนิก็ไม่เคย มีแต่รอยยิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูของเขาที่ทำให้คนลงมือไม่ลง...แต่ยิ่งโตคุณชายน้อยก็ยิ่งเกินเลย ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ตระหนักถึงปัญหาเช่นกัน จึงขอให้ฮูหยินช่วยอบรมสั่งสอน"
สวี่หว่านมุมปากกระตุก คิดในใจว่า ก็จริง
ปู่ย่าตายายแท้ ๆ ยังไม่กล้าตี ก็มีแต่แม่เลี้ยงอย่างนางที่หน้าด้านพอจะลงมือได้
แต่การดุด่าตีเด็กเป็นวิธีที่แย่ที่สุด หากไม่จำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ควรทำแบบนั้น
"ออกไปเที่ยวงั้นหรือ..." สวี่หว่านมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย คิดหาทางรับมือได้แล้ว
เจ้าตัวแสบเอ๋ย เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ?
แม่จะทำให้เจ้ารู้ว่าความเก่งของเจ้าน่ะ ใครเป็นคนให้
"งั้นก็ตัดค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเขา ตัดแหล่งเงินของเขาให้ขาด ให้เขาไม่มีที่กิน ไม่มีที่อยู่ ไม่มีที่เที่ยวเตร่สุรุ่ยสุร่าย ได้แต่กลับมาจวนอย่างว่าง่าย"