ท่านโหวฟังจงเหวินซิวพูดจ้อไม่หยุด สายตาจับจ้องอยู่ที่เขาไม่วาง
จงเหวินซิวรู้สึกยินดีมาก จึงเลียนแบบน้องชายที่เมื่อดีใจก็พูดออกมาตรง ๆ แล้วกล่าวตามว่า “ท่านปู่ ท่านต้องการข้าเช่นนี้ ข้าก็ดีใจมากเช่นกัน ต่อไปข้ามาป้อนยาท่านทุกวันได้หรือไม่”
“ได้” ท่านโหวตอบเสียงแหบพร่า
การป้อนยาราบรื่นขึ้นเล็กน้อย
แม้จะดื่มไปได้ไม่กี่คำก็อาเจียนออกมา แต่พอดื่มยาเป็นครั้งที่สองก็ไม่มีอาการเช่นนั้นอีก
จงเหวินซิวหยิบจานผลไม้เชื่อมจากถาดมา แล้วกล่าวว่า “ยาขมเกินไปแล้ว ท่านปู่กินผลไม้เชื่อมสักหน่อยเถิด เมื่อก่อนจินเฉิงดื่มยาทีไรก็ต้องกินผลไม้เชื่อมด้วยทุกครั้ง เขาบอกว่ากินแล้วปากจะไม่ขม”
“ได้”
ท่านโหวราวกับเด็กน้อย ได้จงเหวินซิวคอยดูแลให้ดื่มยาและกินผลไม้เชื่อม ไม่นานก็เหนื่อยจนหลับไป
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจโล่งอก แล้วกล่าวกับเขาเสียงเบาว่า “เด็กดี โชคดีที่เจ้ากลับมาแล้ว ท่านปู่หลับไปแล้ว เจ้าเองก็ไปพักเถิด อยู่ในกงย่วนตั้งเก้าวัน คงไม่ได้หลับสบายสักคืน”
จงเหวินซิวส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ท่านย่า ข้าไม่เหนื่อย กงย่วนลำบากอยู่บ้างก็จริง แต่ตั้งแต่เด็กข้าก็ผ่านความลำบากมาไม่น้อย ความอดทนเพียงเท่านี้ข้ายังมีอยู่ เพียงแต่ตัวข้าสกปรกมาก ขอข้ากลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนท่านปู่ อ้อ จริงสิ คืนนี้ข้าขอนอนกับท่านปู่ได้หรือไม่ ข้ายังไม่เคยนอนกับท่านมาก่อน เลยรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง”
ที่จริงจงเหวินซิวไม่ได้อยากรู้อยากเห็นถึงเพียงนั้น เขาเพียงเป็นห่วงท่านปู่ อยากอยู่ดูแลท่านในยามค่ำคืน แต่กลัวว่าท่านย่าจะเห็นว่าเขาลำบากแล้วไม่ยอม จึงแต่งเหตุผลนี้ขึ้นมา