ในที่สุดก็ถึงช่วงที่ห้องเรียนชั้นเลิศถนัดที่สุดแล้ว ไม่ใช่แค่เจ้าตัวแสบที่ดีใจ แม้แต่เหอเจิ้งก็ตื่นเต้นมาก ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด อาจารย์หลายคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดเหลือเกิน
เหอเจิ้งสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงถามเสียงเบาอย่างหวาด ๆ ว่า “ท่านอาจง นี่เป็นข้อสอบที่ท่านอาสะใภ้เป็นคนออกหรือขอรับ”
จงเจ้าเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าเป็นคนออกเอง”
ทุกคน “!”
คราวนี้ไม่ต้องพูดถึงเหล่าอาจารย์ที่ยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ แม้แต่จงจินเฉิงยังอดถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ ท่านรู้ใช่ไหมว่าข้อสอบการสอบกลางยากแค่ไหน ท่านคงไม่เอาข้อสอบระดับการสอบหน้าฝ่าบาทมาให้พวกเราทำหรอกนะ”
จงเจ้าเอ่ยหน้าตายว่า “ข้ารู้”
จงจินเฉิง “……”
ท่านดูไม่เหมือนคนที่รู้เลยสักนิด
หลังจงเจ้าสั่งการเรื่องเหล่านี้เรียบร้อย ก็ประกาศว่าผู้คุมสอบในวันพรุ่งนี้คือชุ่นจื่อ
ชุ่นจื่อที่เมื่อครู่ยังอิจฉาปู้เหยียนอยู่ “!!!”
ท่านแม่ทัพใหญ่ทรงพระปรีชาเหลือเกิน!
จริงด้วย งานสำคัญยิ่งกว่ากลับตกมาอยู่ในมือข้า!
ผู้คุมสอบเชียวนะ! นั่นคือผู้คุมสอบ!
ในที่สุดพี่ชุ่นอย่างข้าก็จะพลิกชะตา สร้างเกียรติยศให้วงศ์ตระกูลแล้วหรือ!
ตอนสวี่หว่านมาถึง เรื่องในหอหนังสือใหญ่ก็จบลงแล้ว จงเจ้ากำลังก้าวออกจากห้องมาอย่างองอาจ พอเห็นนางตื่นแล้วก็ถามว่า “กินมื้อเย็นหรือยัง”
สวี่หว่านตอบอย่างงุนงงว่า “ยังเลย ท่านกินแล้วหรือ”
“ข้าก็ยัง ไปด้วยกันเถอะ” จงเจ้าคล้องแขนนาง แล้วดันให้นางหันหลังเดินออกไป
สวี่หว่านที่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตู “?”
สวี่หว่านถามอย่างสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ ท่านเข้าไปพูดอะไรกับพวกเขาในนั้น”