ในเงาสะท้อนบนกระจก
“เสิ่นเนียนเนียน” อีกคนกำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอ
ผมยาวสีเงินขาวทิ้งตัวลงถึงเอว ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างเงียบงัน แม้แต่โบสีแดงเข้มที่ติดอยู่ตรงผมด้านขวา ก็เหมือนกับที่เสิ่นเนียนเนียนกำลังสวมอยู่ทุกประการ
ที่พิสดารที่สุดคือร่มในมือของเธอ
ด้ามยาวสีดำเหมือนกัน
ลวดลายสีแดงเข้มเหมือนกัน
มองแวบแรก แม้แต่รอยยับเล็ก ๆ บนผืนร่มก็ไม่มีจุดไหนแตกต่าง
หากไม่ได้เห็นกับตาว่าสิ่งนี้ปรากฏอยู่ในเงาสะท้อนบนกระจก
แม้แต่เสิ่นเนียนเนียนเองก็คงอดสงสัยไม่ได้ว่า…
คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเป็นกระจกเงาหรือเปล่า
“……”
(°ー°〃)
นี่มันเกินไปหน่อยแล้ว
ตอนเด็กถูกจับใส่ตู้จัดแสดงก็พอว่า
ตอนนี้ยังทำสำเนาเวอร์ชันผู้ใหญ่ออกมาอีกคนงั้นเหรอ?
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สะสมโบราณวัตถุ หรือขายส่งเสิ่นเนียนเนียนกันแน่?
เธอไม่ได้หันกลับไป
แต่ยังคงสังเกตสิ่งที่อยู่ข้างหลังผ่านกระจก
เห็นได้ชัดว่าโจวเหย่และคนอื่น ๆ มองไม่เห็น
อย่างน้อยจากสีหน้าของพวกเขา ด้านหลังเสิ่นเนียนเนียนก็ยังคงว่างเปล่า
แต่ห้องถ่ายทอดสดกลับแตกตื่นกันไปหมดแล้ว
“มีคนที่สองจริง ๆ ด้วย!”
“ทำไมโจวเหย่กับพวกนั้นถึงไม่เห็นมีปฏิกิริยาเลย?!”
“มีแค่กระจกที่สะท้อนมันได้เหรอ?”
“ตอนนี้ฉันเริ่มแยกไม่ออกแล้ว คนที่อยู่ข้างหลังเป็นผี หรือเป็นแค่เงาสะท้อนของเนียนเนียนกันแน่?”
“เงาสะท้อนจะมายืนอยู่ข้างหลังเจ้าตัวได้ยังไง?!”
“อย่าหันกลับไปนะ! เด็กในตู้จัดแสดงเมื่อกี้เห็นชัด ๆ ว่าพยายามหลอกให้เธอหันกลับไป!”
ข้อความบนหน้าจอเลื่อนไหลไม่หยุด
แต่ในวินาทีถัดมา
ทุกคนก็เงียบไปชั่วขณะ
เพราะ “เสิ่นเนียนเนียน” ในกระจก…
ขยับแล้ว
เธอค่อย ๆ ยกเท้าขวาขึ้น
แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
ไม่มีเสียงฝีเท้า
ไม่มีเสียงหายใจ