【ชื่อวัตถุจัดแสดง: เสิ่นเนียนเนียน】
หลังจากอักษรห้าตัวสุดท้ายปรากฏชัด ห้องจัดแสดงที่หนึ่งก็เงียบลงกะทันหัน
ไม่มีใครพูดอะไร
แม้แต่หลอดไฟเก่าที่ส่งเสียงซ่าไม่หยุดเมื่อครู่ ก็เหมือนจะเงียบเสียงลงในชั่วขณะนี้
เสิ่นเนียนเนียนยืนอยู่หน้าโต๊ะจัดแสดงหมายเลข 017 ดวงตาสีแดงจับจ้องป้ายโลหะอยู่นานหลายวินาที
เธอแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มองผิด
เสิ่นเนียนเนียน
สามตัวอักษร
เหมือนกับชื่อบนบัตรประชาชนของเธอทุกประการ
“……”
(°ー°〃)
นี่มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
ถ้าเป็นแค่เด็กหญิงในรูปที่หน้าตาคล้ายเธอ เธอยังพอคิดเข้าข้างตัวเองได้ว่าดันเจี้ยนจงใจสร้างภาพลวงตาขึ้นมา
แต่ตอนนี้
แม้แต่ชื่อก็ยังเขียนเอาไว้ตรง ๆ
คงไม่ใช่ว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เมื่อ 14 ปีก่อนว่างจัด ถึงกับจงใจเก็บเด็กหญิงคนหนึ่งที่ชื่อและนามสกุลเหมือนเธอ แถมยังมีผมสีเงินกับดวงตาสีแดงเหมือนกันไว้หรอกนะ?
สีหน้าของโจวเหย่เองก็เคร่งขรึมขึ้น
เขายืนห่างจากตู้จัดแสดงราวสองเมตร สายตากวาดไปมาระหว่างเสิ่นเนียนเนียนกับเด็กหญิงที่อยู่ข้างใน
“เธอจำอะไรเกี่ยวกับที่นี่ไม่ได้เลยจริง ๆ เหรอ?”
“จำไม่ได้”
เสิ่นเนียนเนียนตอบอย่างรวดเร็ว
แต่พอตอบจบ เธอก็ขมวดคิ้ว
“อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็นึกไม่ออก”
คำตอบนี้ทำให้โจวเหย่เงียบไป
เขาไม่ได้ซักต่อ
ในดันเจี้ยน ทุกคนต่างมีความลับ
โดยเฉพาะคนอย่างเสิ่นเนียนเนียน ที่ผ่านดันเจี้ยนอันตรายสูงมาหลายครั้งติดกัน แถมแต่ละครั้งยังสร้างเรื่องผิดปกติขึ้นมาได้เสมอ
ถามมากเกินไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี
แต่ตอนนี้ห้องไลฟ์กลับเดือดพล่านไปแล้ว
“ชื่อเสิ่นเนียนเนียนจริง ๆ เหรอ?!”
“งั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วสิ!”
“เมื่อ 14 ปีก่อนก็ถูกพิพิธภัณฑ์ขึ้นทะเบียนเป็นวัตถุจัดแสดงแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน?”