“อย่าแตะเธอ!”
เสียงของเสิ่นเนียนเนียนดังขึ้นกะทันหัน
มือของชายหนุ่มที่ยื่นออกไปชะงักค้าง ปลายนิ้วห่างจากไหล่ของ “เสิ่นเนียนเนียน” อีกคนไม่ถึง 2 เซนติเมตร
ระยะใกล้ขนาดนี้ เขามองเห็นแม้กระทั่งหยดน้ำเล็ก ๆ บนเส้นผมสีเงินขาวของอีกฝ่าย
เย็นเยียบ
ซีดขาว
ไร้ซึ่งไออุ่นของคนเป็น
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของชายหนุ่มแล้ว
“ทำไม?”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ตอบทันที
สายตาของเธอยังคงจับจ้องใบหน้าของเสิ่นเนียนเนียนตัวปลอม
เมื่อครู่เพียงชั่วพริบตาเดียว
เธอไม่ได้ตาฝาดไปแน่
อีกฝ่ายกำลังคาดหวัง
ไม่ใช่ความประหม่า
และไม่ใช่ความหวาดกลัวว่าตัวตนจะถูกเปิดโปง
แต่เป็นความคาดหวังแบบที่ว่า…
ในที่สุดเหยื่อก็เข้ามาใกล้เสียที
เสิ่นเนียนเนียนหันไปมองป้ายกฎที่อยู่ไม่ไกลอีกครั้ง
【หนึ่ง ห้ามสัมผัสสิ่งจัดแสดงทุกชิ้น】
【สอง หากสิ่งจัดแสดงสัมผัสนักท่องเที่ยวก่อน โปรดอย่าขยับเขยื้อน】
กฎสองข้อแรก
ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังกล่าวถึงเหตุการณ์คนละอย่าง
แต่ลองคิดให้ดี
แท้จริงแล้วมันเชื่อมโยงกันได้
นักท่องเที่ยวห้ามเป็นฝ่ายแตะต้องสิ่งจัดแสดงก่อน
แต่สิ่งจัดแสดงกลับเป็นฝ่ายสัมผัสนักท่องเที่ยวได้
และในกรณีหลัง กฎยังบอกทางรอดไว้อย่างน้อยหนึ่งทาง—
อย่าขยับเขยื้อน
แล้วกรณีแรกเล่า?
ไม่มีคำแนะนำเพิ่มเติม
ไม่มีวิธีช่วยเหลือใด ๆ
เพียงเท่านี้ก็อธิบายปัญหาได้ชัดเจนแล้ว
แววตาของเสิ่นเนียนเนียนค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
“ค่อย ๆ ชักมือกลับมา”
“อย่าให้โดนตัวเธอ”
ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย
แม้ไม่รู้ว่าเสิ่นเนียนเนียนค้นพบอะไร แต่หลังผ่านด่านอันตรายมามากมาย ผู้เล่นที่รอดมาถึงตอนนี้แทบไม่มีใครดันทุรังในเวลาแบบนี้
เขาค่อย ๆ ขยับมือกลับ
2 เซนติเมตร
3 เซนติเมตร
5 เซนติเมตร
จนกระทั่งห่างจากร่างเลียนแบบนั้นอย่างสิ้นเชิง