วันถัดมา
ตอนเสิ่นเนียนเนียนตื่นขึ้นมา ดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างก็ใกล้จะอยู่กลางศีรษะแล้ว
ภายในห้องเงียบสงัด
ม่านหน้าต่างปิดไม่สนิท แสงแดดสายหนึ่งลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ตกกระทบรองเท้าหนังสีดำคู่ใหม่เอี่ยมข้างเตียงพอดี
เสิ่นเนียนเนียนลืมตาจ้องอยู่หลายวินาที
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา
【11:47】
“……”
(°ー°〃)
เมื่อวานตอนกลับมา เธอแค่ตั้งใจจะงีบสักหน่อยแท้ ๆ
แต่สุดท้ายก็นอนยาวจนมื้อเช้ากลายเป็นมื้อเที่ยงไปเสียแล้ว
ถึงอย่างนั้น ร่างกายก็สบายขึ้นมาก
ความเหนื่อยล้าทางจิตใจที่สะสมจากห้องจัดแสดงหลายห้องในดันเจียนแทบสลายไปหมดแล้ว ความรู้สึกเหมือนมีทั้งกฎ แฟ้มข้อมูล รูปถ่าย และตู้กระจกอัดแน่นอยู่ในหัวอย่างเมื่อวานก็จางลงไม่น้อย
เสิ่นเนียนเนียนพลิกตัวบนเตียง
นอนต่ออีกสองนาที
สุดท้ายก็ถูกความหิวปลุกให้ตื่นจนได้
“ลุกได้แล้ว”
เธอลุกขึ้นนั่ง
สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่【รองเท้าหนังเดินราตรี】ข้างเตียง
(✧ω✧)
เมื่อวานเหนื่อยเกินไป
เลยได้ลองใส่เล่น ๆ แค่ในห้องนั่งเล่น
วันนี้พอฟื้นตัวแล้ว…
ค่อยศึกษาอย่างจริงจังได้
เสิ่นเนียนเนียนสวมรองเท้า
ลงจากเตียง
ก้าวหนึ่ง
สองก้าว
สามก้าว
เงียบสนิท
ไม่ใช่แค่เสียงเบาลงเพราะจงใจย่อง
แต่แทบไม่มีเสียงพื้นรองเท้าสัมผัสพื้นจริง ๆ
เธอเดินจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น
แล้วเดินต่อเข้าไปในห้องครัว
เปิดประตูตู้เย็น
หยิบเครื่องดื่ม
ปิดประตู
จากนั้นก็เดินย้อนกลับทางเดิม
ตลอดกระบวนการ มีเพียงเสียงหึ่งเบา ๆ จากตู้เย็นเท่านั้น
เสิ่นเนียนเนียนก้มมองรองเท้า
“……”
(￣▽￣)
ของดีจริง ๆ
เธอยังจงใจเดินอ้อมโซฟาไปหนึ่งรอบด้วย
จากนั้นก็เปิดใช้ความสามารถแบบกดใช้
วินาทีถัดมา