บ่ายวันถัดมา
เสิ่นเนียนเนียนมาตรงเวลาที่หน่วยงานจัดการเหตุการณ์พิสดารแห่งเจียงเฉิง
ครั้งนี้
เธอไม่ได้ไปห้องประเมินก่อน
แต่เลี้ยวเข้าโรงอาหารอย่างช่ำชอง
ตอนจ้าวเฉิงหาเธอเจอ เสิ่นเนียนเนียนกำลังถือถาดอาหาร ยืนพิจารณาเมนูหน้าช่องขายอย่างจริงจังว่าวันนี้จะเลือกซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วหรือหมูสันในเปรี้ยวหวานดี
“……”
จ้าวเฉิงเงียบไปสองวินาที
“เมื่อวานฉันบอกให้เธอมาหน่วยงานตอนบ่าย”
“อืม”
เสิ่นเนียนเนียนพยักหน้า
“ตอนนี้ก็บ่ายแล้วนี่”
เธอก้มมองโทรศัพท์
【12:41】
จากนั้นก็เสริมอีกประโยค
“อีกอย่าง คุณรับปากว่าจะเลี้ยงข้าวด้วย”
(￣▽￣)
จ้าวเฉิง：“……”
ก็ได้
อย่างน้อยก็ไม่ได้มาสาย
สิบนาทีต่อมา
เสิ่นเนียนเนียนก็นั่งลงในห้องประชุมอย่างอิ่มเอมใจ
วันนี้มีคนรับผิดชอบการตรวจประเมินระดับไม่มากนัก
นอกจากจ้าวเฉิงแล้ว ยังมีผู้บริหารระดับสูงของหน่วยงานจัดการอีกสองคนที่เสิ่นเนียนเนียนไม่เคยพบ กับเจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลผู้รับผิดชอบแฟ้มของผู้เล่นระดับสูงโดยเฉพาะอีกหนึ่งคน
บนโต๊ะมีเอกสารที่จัดเรียงเสร็จแล้ววางอยู่ชุดหนึ่ง
หนากว่าที่เสิ่นเนียนเนียนคิดไว้มาก
“พวกนี้...”
เธอมองเอกสาร
“เป็นของฉันทั้งหมดเลยเหรอ?”
เจ้าหน้าที่บันทึกข้อมูลพยักหน้า
“ตั้งแต่ครั้งแรกที่คุณเข้าโรงแรมจันทร์เลือด จนถึงพิพิธภัณฑ์ที่ไม่มีวันปิดซึ่งเพิ่งจบไปเมื่อวาน”
เสิ่นเนียนเนียนเงียบไปครู่หนึ่ง
(°ー°〃)
ที่แท้เธอก็สะสมประวัติผลงานได้หนาขนาดนี้โดยไม่รู้ตัวแล้ว
จ้าวเฉิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เริ่มทบทวนดันเจี้ยนก่อน”
“เราไม่ถามถึงความสามารถส่วนตัวของคุณ แค่ต้องยืนยันจุดตัดสินใจบางอย่างที่ระบุจากการถ่ายทอดสดไม่ได้”
เสิ่นเนียนเนียนคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้แล้ว
อย่างเช่นในหอภาพ