【ห้องจัดแสดงที่ห้าจะปิดให้เข้าชมในอีก 10 นาที】
หลังจากผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์เก็บตาชั่งทองเหลืองแล้ว เขาก็ไม่ได้อยู่ต่อ
ตึก
ไม้เท้ากระทบพื้น
ประตูบานเล็กสีดำเปิดออกอีกครั้ง
เขาหันหลังเดินเข้าไปใน【คลังเก็บของส่วนตัวของผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์】 ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่ได้อธิบายเลยว่า “ตอนนี้เธอไม่อาจเป็นเจ้าของสิ่งของที่สูญหายชิ้นนั้นได้” หมายความว่าอย่างไร
เสิ่นเนียนเนียนเองก็ไม่ได้ซักถาม
สิ่งที่ต้องระวังที่สุดในดันเจี้ยนคือมีคนโยนเบ็ดมา แล้วเรายังดันกระโจนไปงับเอง
ตอนนี้สิ่งแรกที่เธอต้องทำ
คือออกไปจากที่นี่
【เวลาที่เหลือ: 09:26】
ผู้เล่นทั้งเจ็ดที่ยังอยู่ในห้องจัดแสดงที่ห้ากลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์เพิ่งมาที่นี่หรือไม่ ของหายรอบข้างซึ่งเดิมเงียบสงบกลับเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างผิดปกติ
“สวี่ฉิง”
“ลืมฉันแล้วหรือ?”
“โจวเหย่ วันเกิดอายุ 12 ปีของนาย นายทำฉันหาย”
“ถังอวี่ ฉันอยู่กับเธอมาหกปี”
“รีบกลับมารับฉันไป...”
ของเก่าแต่ละชิ้นเริ่มเรียกชื่อนักท่องเที่ยวด้วยตัวเอง
ถึงขั้นพูดรายละเอียดชีวิตส่วนตัวได้ลึกซึ้ง ทุกอย่างตรงเป๊ะไม่มีผิดแม้แต่คำเดียว!
ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนไหน
หรือวันเกิดปีไหน
กระทั่งตอนเด็ก ๆ เคยอยู่ที่ไหน
ของขวัญชิ้นนั้นใครเป็นคนให้
ล้วนเหมือนกับในความทรงจำทุกประการ!
ยิ่งเดินลึกเข้าไป
เสียงของเก่าเหล่านั้นก็ยิ่งถี่ขึ้น