ตึง
ไม้เท้ากระทบพื้นเป็นครั้งที่สอง
ตรงทางเข้าห้องจัดแสดงที่ห้า ชายชราสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีดำค่อย ๆ เดินเข้ามา
ผมขาวปนเทา
ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยลึก
ดูไม่ต่างจากผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์สูงวัยที่พบเห็นได้ทั่วไปในโลกแห่งความจริง
มีเพียงสิ่งเดียวที่ผิดปกติ—
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาไม่มีรูม่านตา
มีเพียงเข็มชี้ทองเหลืองสองอันที่หมุนวนไม่หยุด
บนป้ายชื่อสีเงินที่หน้าอกมีตัวอักษรสองคำเขียนไว้
【ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์】
เสียงของสิ่งของสูญหายทั้งหมดพลันเงียบลงพร้อมกันทันทีที่เขาปรากฏตัว
ทั้งห้องจัดแสดงเงียบกริบ
ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ไม่ได้มองเสิ่นเนียนเนียนก่อน
แต่เดินไปหยุดตรงหน้าถังอวี่
“การรับคืนมีข้อโต้แย้งหรือ?”
ใบหน้าถังอวี่ซีดลงเล็กน้อย
“ฉันไม่แน่ใจว่าสิ่งนี้เป็นของฉันหรือเปล่า”
ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ค่อย ๆ มองเครื่องเล่นเอ็มพีสามสีน้ำเงินในตู้กระจก
เข็มชี้ทองเหลืองหมุน
กึก
กึก
ไม่กี่วินาทีต่อมา
“ชื่อจับคู่ได้”
“ความทรงจำจับคู่ได้”
“รูปลักษณ์จับคู่ได้”
“ความเป็นเจ้าของตรงกันร้อยละ 98”
ลมหายใจของถังอวี่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ร้อยละ 98
แทบจะเท่ากับยืนยันได้แล้ว
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเองก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
“ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ตัดสินเอง ยังได้ตั้ง 98% เลยเหรอ?”
“งั้นมันจะเป็นของเธอจริง ๆ หรือเปล่า?”
“แล้วฟันซี่นั้นเมื่อกี้อธิบายยังไง?”
ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ยื่นมือออกมา
“จะรับคืนหรือไม่?”
ถังอวี่ลังเลอย่างเห็นได้ชัด
แต่ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปาก
เสิ่นเนียนเนียนก็ถามขึ้นมากะทันหัน
“ถังอวี่ ปีนี้คุณอายุเท่าไร?”
“28”