ไฟในทางเดินสว่างวูบวาบ เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด
เด็กสาวในชุดผู้ป่วยยืนอยู่ในเงามืด มือกอดแฟ้มประวัติผู้ป่วยเก่าเหลืองเล่มหนึ่งไว้
บนปกมีตัวอักษรสองคำ
——เสิ่นเนี่ยน
และใต้ลงมา มีตัวอักษรสีแดงสดบรรทัดหนึ่ง
【หมายเลขผู้ป่วย: 000】
เสิ่นเนียนเนียนไม่พูดอะไร
เธอเพียงจ้องแฟ้มประวัติผู้ป่วยเล่มนั้น
แต่เด็กสาวกลับยิ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เธอจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”
เสิ่นเนียนเนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เราเคยเจอกันเหรอ?”
“เคยสิ”
เด็กสาวพยักหน้า
“นานมาแล้ว”
“เมื่อไหร่?”
เด็กสาวเอียงศีรษะเล็กน้อย
“เธอจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ?”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ตอบ
ตอนนี้เธอกลับมั่นใจในเรื่องหนึ่งแล้ว
คำพูดของเด็กสาวคนนี้ อย่างน้อยก็มีส่วนหนึ่งเป็นความจริง
เพราะถ้าอีกฝ่ายแค่คิดจะใช้ชาติกำเนิดของเธอสร้างความหวาดกลัว ก็ไม่จำเป็นต้องหยิบแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่เห็นชัดว่าเป็นของภายในโรงพยาบาลจิตเวชออกมา
แต่ก็เป็นเพียง “ส่วนหนึ่งที่เป็นความจริง” เท่านั้น
กฎข้อที่ห้าระบุไว้ชัดเจนแล้ว
คำพูดของหมอไม่จำเป็นต้องเป็นความจริง
เช่นเดียวกัน
คำพูดของผู้ป่วยก็ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริง
เสิ่นเนียนเนียนมองเด็กสาว
“เธอเป็นผู้ป่วยเหรอ?”
เด็กสาวพยักหน้า
“ใช่”
“งั้นเธอรู้กฎของที่นี่ไหม?”
“รู้”
“เชื่อคำพูดของหมอได้ไหม?”
เด็กสาวยิ้ม
“ไม่ได้”
เสิ่นเนียนเนียนถามต่อ
“แล้วพยาบาลล่ะ?”
เด็กสาวเงียบไปหลายวินาที
“ก็ไม่ได้เหมือนกัน”
“แล้วเธอล่ะ?”
เด็กสาวไม่ตอบ
กลับหันไปมองซูหว่านฉิง
“เธอควรอยู่ให้ห่างจากหล่อนหน่อย”
สีหน้าของซูหว่านฉิงซีดลงเล็กน้อย
“ทำไม?”
เด็กสาวชี้ไปยังแฟ้มประวัติผู้ป่วยในมือเธอ
“เพราะในนี้บอกเธอไว้แล้ว”
“ความไว้ใจที่เธอมีให้หล่อนเป็นอาการป่วยอย่างหนึ่ง”
ซูหว่านฉิงก้มมองแฟ้มประวัติผู้ป่วย
【อาการหลัก: พึ่งพาผู้อื่นมากเกินไป】