“หมายเลข 000”
“ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว”
เสียงจากลำโพงเงียบลง
สถานีพยาบาลกลับคืนสู่ความเงียบอีกครั้ง
เสิ่นเนียนเนียนยืนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ จ้องหน้าจอที่ดับสนิท
เธอยังไม่ลงมือทันที
เพราะในประโยคนี้มีจุดที่แปลกอยู่ข้อหนึ่ง
ไม่ใช่ “ผู้ป่วยหมายเลข 000”
แต่เป็น “หมายเลข 000”
ราวกับสิ่งที่อีกฝ่ายสนใจจริง ๆ ไม่ใช่ว่าตอนนี้เธอมีสถานะอะไร แต่เป็นหมายเลขนี้ต่างหาก
“พี่เสิ่น...”
ผู้เล่นที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบา
“ตอนนี้เราจะทำยังไงกัน?”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ตอบ
เธอก้มมองเวลา
เข้าดันเจี้ยนมาไม่ถึง 1 ชั่วโมง
ซูหว่านฉิงหายตัวไป
โรงพยาบาลจิตเวชเริ่มเปลี่ยนเส้นทาง
สถานีพยาบาลมีแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้น
และเสียงประกาศก็สั่งให้เธอไปที่ชั้น 3 อย่างชัดเจน
ถ้าเป็นดันเจี้ยนปกติ
เท่านี้ก็พอจะบอกได้แล้วว่าชั้น 3 คือจุดอันตรายสำคัญ
แต่ตอนนี้คำถามที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ชั้น 3 อันตรายหรือเปล่า
แต่ซูหว่านฉิงอยู่ที่นั่น
เสิ่นเนียนเนียนถอนหายใจ
“ไปกัน”
“จะไปชั้น 3 จริง ๆ เหรอ?”
“อืม”
เธอหยิบกระดาษประวัติผู้ป่วยบนโต๊ะขึ้นมา
“ในเมื่อมันอยากให้ฉันไปขนาดนั้น งั้นก็ไปดูหน่อยแล้วกัน”
ผู้เล่นหลายคนสีหน้าไม่สู้ดีนัก
แต่ไม่มีใครคัดค้าน
พวกเขารู้ดีว่า
ถึงซูหว่านฉิงจะเป็นมือใหม่ แต่ระหว่างทางเธอก็ช่วยยืนยันความผิดปกติของพื้นที่ให้พวกเขาถึง 2 ครั้งแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอทิ้งสัญลักษณ์ไว้
เมื่อครู่นี้พวกเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพื้นที่ผู้ป่วยเปลี่ยนไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น
เธอเข้ามาพร้อมกับเสิ่นเนียนเนียน
ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้น
ไม่มีใครอยากทิ้งเธอไว้แบบนี้
……
ชั้น 3
บันไดกลายเป็น 17 ขั้น
เสิ่นเนียนเนียนนับถึงขั้นสุดท้ายแล้วชะงักไปเล็กน้อย
“เมื่อกี้มี 16 ขั้น”
ใครคนหนึ่งกล่าว
“ตอนนี้เพิ่มมาอีกขั้นแล้ว”
เสิ่นเนียนเนียนพยักหน้า
“งั้นบันไดก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงตายตัว”
“มันอาจเปลี่ยนไปตามตำแหน่งของพวกเรา”
“แล้วเราจะลงไปยังไง?”
เสิ่นเนียนเนียนหันไปมองด้านหลัง