【นักแสดง: เสิ่นเนียนเนียน】
【บทบาท: บุตรสาวคนเล็ก】
【สถานะในฉากแรก: เครื่องสังเวย】
เสิ่นเนียนเนียนจ้องตั๋วงิ้วสีแดงฉานในมือ
เงียบไปสามวินาที
(￣ー￣)
ตอนนี้เธอสงสัยอย่างจริงจัง
ว่าด่านนี้เข้าใจคำว่า “บุตรสาวคนเล็ก” ผิดไปหรือเปล่า
บุตรสาวคนเล็กบ้านอื่นมีหน้าที่ออดอ้อน
ส่วนเธอมีหน้าที่ถูกสังเวยฟ้าหรือไง?
ความมืดรอบด้านค่อย ๆ จางหายไป
คราวนี้เสิ่นเนียนเนียนจึงมองเห็นสถานที่ที่ตัวเองอยู่ได้ชัดเจน
ที่นี่ไม่ใช่เวที
แต่เป็นห้องหลังเวทีเก่าโทรม
ผนังไม้ผุพัง
ราวแขวนเต็มไปด้วยชุดงิ้ว
มุมห้องกองไปด้วยหุ่นกระดาษกับพวงหรีดสีขาว
กลิ่นอับชื้นคล้ายเชื้อราลอยคลุ้งในอากาศ
ผู้เล่นทั้ง 15 คนอยู่ที่นี่กันหมด
ทุกคนถือตั๋วงิ้วสีแดงฉานคนละใบ
บางคนหน้าซีดเผือด
บางคนรีบตรวจดูทางออกทันที
ส่วนบางคนก็เริ่มอ่านข้อความบทบาทของตัวเองแล้ว
“นายท่าน...”
“พ่อบ้าน?”
“ทำไมฉันถึงได้บทคนหามเกี้ยว?”
“เดี๋ยวนะ ทำไมบทบาทของฉันเขียนว่าเป็นคนตาย?!”
ทันทีที่ประโยคสุดท้ายดังขึ้น
สายตาของทุกคนก็หันขวับไปยังต้นเสียง
คนพูดเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ
บนตั๋วงิ้วในมือเขาเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า
【นักแสดง: จางอวี่】
【บทบาท: คุณชายรอง】
【สถานะในฉากแรก: ศพ】
หน้าจางอวี่เขียวคล้ำไปหมด
“หมายความว่ายังไง? ฉันต้องตายตั้งแต่ฉากแรกเลยเหรอ?”
ไม่มีใครตอบได้
แต่เสิ่นเนียนเนียนกลับสนใจสองประโยคแรกจากระบบมากกว่า
【นักแสดงตายได้】
【แต่บทบาทห้ามผิดพลาด】
เห็นได้ชัดว่าด่านนี้ไม่สนใจว่านักแสดงจะตายหรือไม่
มันสนแค่ว่า—
แสดงได้ถูกต้องหรือเปล่า
ในตอนนั้นเอง
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามากลางห้องหลังเวที
อายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี
ผมหางม้าสูง
สวมเสื้อคลุมสีดำรัดรูป
มีดสั้นลวดลายสีแดงคล้ำเต็มเล่มเหน็บอยู่ที่เอวซ้าย
มือขวาพันด้วยเชือกป่านสีเทาขาวสามรอบ
เธอไม่ได้รีบร้อนสรุปอะไร
แต่กวาดตามองทางออกทุกทางก่อนหนึ่งรอบ
จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า
“คนที่เคยผ่านด่านมาแล้วให้บอกจำนวนครั้งกับประเภทความสามารถ ส่วนมือใหม่ไม่ต้องเปิดเผยเรื่องส่วนตัว บอกแค่บทบาทก็พอ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครในงิ้วเรื่องนี้ก่อน”
น้ำเสียงไม่ได้อ่อนโยนนัก