【เหลืออีก 40 นาทีก่อนยามจื่อ】
เทียนชะตาทั้งเจ็ดเล่มกลับมาลุกโชนอีกครั้ง
ภายในโถงพิธีศพกลับคืนสู่ความเงียบสงบชั่วคราว
แต่หลังจากฟางข่ายเสียชีวิตไปแล้ว
ไม่มีใครกล้ามองที่นี่เป็นเพียงการเฝ้าศพธรรมดาอีก
เสิ่นเนียนเนียนนอนอยู่ในโลงศพ
ผ้าขาวคลุมร่างไว้มิดชิดดังเดิม
เผยให้เห็นเพียงชายกระโปรงสีดำแดงเล็กน้อย
ตอนนี้แม้แต่พลิกตัว เธอก็ยังพยายามควบคุมการเคลื่อนไหวให้มากที่สุด
เพราะในฉากนี้
เธอไม่ใช่เสิ่นเนียนเนียน
แต่เป็น—
คนตาย
กึง—!
เสียงระฆังศพครั้งที่สองดังขึ้นกะทันหัน
บรรดาญาติของตระกูลเฉินก้มหน้าลงพร้อมกัน
เสียงร้องไห้ดังขึ้น
“ลูกแม่...”
“คุณหนู...”
“อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจากไปเสียแล้ว...”
หญิงสาวที่รับบทเป็นนายหญิงร้องไห้อย่างจริงจังเป็นพิเศษ
ไม่ใช่เพราะแสดงเก่งอะไร
แต่เพราะเมื่อครู่มีคนตายไปแล้วคนหนึ่ง
ตอนนี้ไม่ต้องพยายามกลั้นอารมณ์เลย
กลัวจริง ๆ
อยากร้องไห้จริง ๆ
ส่วนแขกสามคนได้แต่เม้มปากแน่น
ไม่มีใครกล้าทำผิดพลาดซ้ำรอยฟางข่ายอีก
ทว่าในระหว่างที่เสียงร้องไห้ยังดำเนินต่อไป
นอกประตูโถงพิธีศพ
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น
ตึก
ตึก
ตึก
เด็กหุ่นกระดาษหลายคนที่มัดผมเป็นจุกชี้ฟ้า
กระโดดโลดเต้นเข้ามา
มีทั้งหมดสามคน
แก้มแดง
ดวงตาดำสนิท
ในมือยังถือกังหันลมกระดาษสีขาว
พวกมันไม่มองผู้เล่น
พอเข้าประตูมา
ก็ตรงไปเดินวนรอบเทียนชะตาทั้งเจ็ดเล่มทันที
ผู้เล่นที่รับหน้าที่พ่อบ้านชื่อเฉาหย่ง
อายุ 37 ปี
เคลียร์ดันเจี้ยนมาแล้วสามครั้ง
เมื่อเห็นพวกมันเข้าใกล้เทียนชะตา เขาก็ไม่ผลีผลามลงมือ
เพียงจ้องพวกมันเขม็ง
“อย่าแตะเทียน”
ไม่มีใครตอบ
แต่เด็กหุ่นกระดาษคนหนึ่งกลับพองแก้มขึ้นทันควัน
ฟู่—
เทียนชะตาที่อยู่ริมสุดดับลง
สีหน้าเฉาหย่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขารีบเข้าไปจุดมันใหม่ทันที
เด็กหุ่นกระดาษคนที่สองวิ่งไปอีกฝั่ง
ฟู่—
เทียนเล่มที่สองดับลง
“พวกมันจงใจใช้การเคลื่อนไหวของพ่อบ้าน”
เย่ชิงหลานมองออกอย่างรวดเร็ว
เฉาหย่งกัดฟัน
“ฉันรู้ แต่กฎข้อสี่บอกว่ามีแค่ฉันที่แตะเทียนชะตาได้ ฉันเลยทำได้แค่วิ่งไปเติมไฟ”