【ตัวตนในฉากที่สอง: คนตาย】
เสิ่นเนียนเนียนก้มหน้าลง
ลองคลำหน้าอกตัวเอง
หัวใจยังเต้น
จากนั้นลองหายใจดู
ยังมีลมหายใจ
(°ー°〃)
ดีมาก
นอกจากตั๋วงิ้วจะคิดว่าเธอตายแล้ว
ร่างกายทุกส่วนของเธอก็ยังแข็งแรงดี
เวลาพักฉากสามนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
โครม——!
ประตูศาลบรรพชนเปิดออกอีกครั้ง
ผู้เล่นที่เดิมกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของตระกูลเฉิน ถูกพลังไร้รูปร่างส่งเข้ามาในห้องไว้ทุกข์ที่ใหญ่กว่าเดิม
เสิ่นเนียนเนียนกวาดตามองอย่างรวดเร็ว
หลังฉากแรกจบลง
ผู้เล่น 15 คน เหลือหายไปเพียงอู๋เหล่ยคนเดียว
【ผู้เล่นที่ยังมีชีวิตอยู่ในขณะนี้: 14】
เห็นได้ชัดว่า แม้เส้นเรื่องย่อยอื่น ๆ จะมีอันตราย แต่ทุกคนก็ยังประคองตัวผ่านมาได้ชั่วคราว
เย่ชิงหลานอยู่ไม่ไกล
พอเห็นเสิ่นเนียนเนียนกลับออกมาอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
แต่ในวินาทีถัดมา
เธอก็สังเกตเห็นตั๋วงิ้วใบใหม่ในมือเสิ่นเนียนเนียน
“ฉากที่สองของเธอเป็นอะไร?”
“คนตาย”
เสิ่นเนียนเนียนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เย่ชิงหลาน: “……”
เธอมองเสิ่นเนียนเนียนที่ยังขยับแขนขาได้คล่องแคล่ว
แล้วก็มองตั๋วงิ้ว
สุดท้ายก็ได้แต่พูดว่า
“คนตายที่สุขภาพแข็งแรงดีจริง ๆ”
“ขอบคุณ”
(￣ー￣)
กลางห้องไว้ทุกข์
โลงศพสีดำสนิทใบหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ผ้าขาว
กระดาษเงินกระดาษทอง
เทียนขาวซีดเจ็ดเล่ม
บนผนังยังแขวนคำว่า “ไว้อาลัย” ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม
ข้อมูลของฉากที่สองปรากฏขึ้นตามมา
【ฉากที่สอง: 《เฝ้าศพ》】
【เรื่องย่อ: การส่งเครื่องสังเวยล้มเหลว บุตรสาวคนเล็กของตระกูลเฉินสิ้นใจอย่างกะทันหันในคืนนั้น ตระกูลเฉินจัดห้องไว้ทุกข์และเฝ้าศพจนถึงยามจื่อ】
【กฎของฉากที่สอง】
【หนึ่ง นักแสดงทุกคนต้องแสดงตามตัวตนของบทบาทปัจจุบันตลอดเวลา】
【สอง ภายในห้องไว้ทุกข์ คนเป็นห้ามเป็นฝ่ายพูดคุยกับคนตาย】
【สาม เมื่อระฆังศพดังขึ้น สมาชิกตระกูลเฉินต้องก้มหน้าร้องไห้ไว้อาลัย แขกต่างถิ่นต้องสงบปากสงบคำ】
【สี่ ห้ามดับเทียนชะตาทั้งเจ็ดเล่มจนหมด และมีเพียง “พ่อบ้าน” เท่านั้นที่แตะต้องเทียนชะตาได้】
【ห้า ก่อนถึงยามจื่อ คนตายห้ามออกจากห้องไว้ทุกข์】
กฎมีไม่มาก
แต่หลังจากทุกคนอ่านจบ
บรรยากาศกลับยิ่งหนักอึ้ง
เพราะคราวนี้
“คนเป็น” กับ “คนตาย” กลายเป็นตัวตนตามกฎอย่างชัดเจนแล้ว