“ฟู่...”
เสียงนั้นแผ่วเบามาก
เบาเสียจนหากไม่ใช่เพราะห้องจัดแสดงแรกเงียบผิดปกติ คงถูกเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่ว ๆ จากหลอดไฟบนเพดานกลบไปได้ง่ายดาย
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ถอยหลังทันที
เธอเพียงกำร่มราตรีกุหลาบดำในมือแน่น ยืนห่างจากตู้จัดแสดงหมายเลข 017 ราวสองเมตร สายตาจับจ้องร่มด้ามยาวสีดำโดยไม่ละไปไหน
เมื่อครู่นี้...
ทุกคนเห็นพร้อมกัน
ดังนั้นมันไม่มีทางเป็นภาพลวงตาของเธอ
แต่เรื่องพิสดารก็คือ...
หลังผืนร่มกลับมาเรียบตึง ภายในก็เงียบสนิทอีกครั้ง
ไม่มีเสียงหายใจ
ไม่มีการขยับไหว
แม้แต่ริบบิ้นสีแดงคล้ำที่ห้อยลงมาตามซี่ร่มเมื่อครู่ ก็ยังแนบอยู่กับตำแหน่งเดิมอย่างนิ่งสงบ
ราวกับเสียงนั้นไม่เคยมีอยู่จริง
โจวเหย่ยืนสังเกตอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเบา “แน่ใจหรือว่าร่มคันนั้นเป็นชิ้นเดียวกับที่คุณถืออยู่?”
“หน้าตาเหมือนกัน”
เสิ่นเนียนเนียนยังไม่ด่วนสรุป “แต่เหมือนกันกับเป็นของฉัน เป็นคนละเรื่อง”
โจวเหย่เข้าใจความหมายของเธออย่างรวดเร็ว
กฎข้อที่สี่เขียนไว้ชัดเจน
【หากพบสิ่งของที่เป็นของตนเองอยู่ในตู้จัดแสดง โปรดออกจากห้องจัดแสดงทันที】
ไม่ใช่ “คล้ายกัน”
ไม่ใช่ “เหมือนกัน”
แต่เป็น “ของตนเอง”
ในเกมพิศวงตามกฎ...
คำที่ดูเหมือนไม่แตกต่างกันมากนักเช่นนี้ มักเป็นจุดชี้ขาดความเป็นความตาย
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นได้ชัดว่ามีคนเข้าใจขึ้นมาแล้วเช่นกัน
“ใช่! แค่หน้าตาเหมือนกัน พิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นของเธอสักหน่อย!”
“อย่าเห็นของเหมือนกันแล้ววิ่งออกไปทันทีนะ เผื่อว่า ‘ออกจากห้องจัดแสดง’ เองก็มีเงื่อนไขล่ะ?”