“ยิ่งดูยิ่งเหมือนเสิ่นเนียนเนียนตอนเด็กเลยนะ?”
หลังจากข้อความในห้องถ่ายทอดสดนี้ลอยผ่านไป
ก็มีเสียงคล้ายกันตามมาอีกมากมายอย่างรวดเร็ว
“ไม่ใช่แค่เหมือนแล้วมั้ง? ผมสีเงิน ตาสีแดง ลักษณะเด่นขนาดนี้”
“แต่ทำไมเธอถึงไปอยู่ในรูปถ่ายเก่าในพิพิธภัณฑ์ได้ล่ะ?”
“เดี๋ยวก่อน รูปนี้ดูไม่เหมือนเพิ่งเอาไปใส่ไว้นะ ขอบเหลืองหมดแล้ว”
“อย่าเพิ่งเดาสุ่ม ในดันเจี้ยนสิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดก็คือของปลอม”
“แต่ปัญหาคือ...ดูเหมือนเนียนเนียนเองก็ตะลึงไปแล้วนะ”
ภายในห้องจัดแสดงแรก
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ
เธอยืนอยู่หน้าตู้จัดแสดงหมายเลข 017 สายตาทอดข้ามเด็กหญิงผมสีเงินที่ขดตัวอยู่ด้านใน ไปหยุดอยู่ที่รูปถ่ายเก่าซึ่งทับอยู่บนหน้าอกของเด็กหญิง
รูปถ่ายเก่ามากแล้ว
มุมทั้งสี่สึกหรออย่างเห็นได้ชัด แถมตรงกลางยังมีรอยพับจาง ๆ พาดอยู่
ฉากหลังในภาพเป็นอาคารสีเทาขาวหลังหนึ่ง
แม้จะดูใหม่กว่าอาคารในปัจจุบันอยู่มาก
แต่ป้ายทองแดงเหนือประตูใหญ่ยังพอมองเห็นตัวอักษรได้หลายตัว
พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์เรื่องพิสดารเจียงเฉิง
ส่วนตรงกลางภาพ
มีเด็กหญิงคนหนึ่งอายุราวห้าขวบยืนอยู่
ผมยาวสีเงินขาวสยายลงมาถึงเอว ดวงตาสีแดงกำลังมองกล้อง
เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบ ๆ ข้างมือขวาตั้งร่มด้ามยาวสีดำคันหนึ่ง ซึ่งสูงกว่าเจ้าตัวอยู่ช่วงหนึ่ง
เสิ่นเนียนเนียนจ้องใบหน้าในภาพอยู่นาน
“...”
(°ー°〃)
ยิ่งมอง
ก็ยิ่งคุ้น
ถ้าเอารูปถ่ายนี้กลับไปยังโลกความจริง แล้วนำไปวางรวมกับรูปถ่ายสมัยที่เธออยู่สถานสงเคราะห์...
เกรงว่าแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังแยกความแตกต่างที่ชัดเจนไม่ออก