เสิ่นเนียนเนียนจ้องร่มราตรีกุหลาบดำในมืออยู่นาน
ภาพที่วาบผ่านเข้ามาในหัวเมื่อครู่หายไปหมดสิ้นแล้ว
เธอหลับตาลง พยายามนึกย้อนอีกครั้ง แต่จำได้เพียงทางเดินสลัว ๆ กับเงาร่างหนึ่งซึ่งยืนอยู่สุดทางเดิน กางร่มด้ามยาวสีดำ
ส่วนคนคนนั้นเป็นใคร
เหตุใดจึงปรากฏอยู่ในความทรงจำของเธอ
เธอนึกไม่ออกเลย
เสิ่นเนียนเนียนขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มตึง ๆ
“……”
(｡ŏ_ŏ)
“ช่างเถอะ คิดต่อไปสมองคงได้ควันออกหูแน่”
เรื่องเมื่อ 14 ปีก่อนผ่านมานานเกินไปแล้ว
ต่อให้ความจริงมีอยู่จริง ก็ใช่ว่าจะผุดขึ้นมาในหัวเอง เพียงเพราะวันนี้เธอคิดมากขึ้นอีกครึ่งชั่วโมง
หลังผ่านสวนสนุกมรณะมาแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เธอควรทำที่สุดนั้นเรียบง่ายมาก
นอน
นอนให้เต็มอิ่มสักตื่น
ทว่า
เธอเพิ่งนอนไปได้ไม่นาน
ครืด—
โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นกะทันหัน
เปลือกตาของเสิ่นเนียนเนียนกระตุกเบา ๆ
ลางสังหรณ์ร้ายที่คุ้นเคยอย่างยิ่งพลันผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
เป็นอย่างที่คิด
ตัวอักษรสีแดงเลือดอันคุ้นเคยปรากฏขึ้นบนหน้าจอแล้ว
【ผู้เล่นเสิ่นเนียนเนียน โปรดทราบ】
【ตรวจพบว่าสิทธิ์จับคู่ดันเจี้ยนครั้งถัดไปของคุณกลับมาใช้งานได้แล้ว】
เสิ่นเนียนเนียน: “……”
(￣ー￣)
เดี๋ยวก่อน
เธอกลับมาได้ไม่นานเองนะ
ระบบนี่คิดจะใช้งานผู้เล่นเยี่ยงวัวควายจริง ๆ สินะ?
【ครั้งนี้ผู้เล่นสามารถตัดสินใจได้เองว่าจะเข้าสู่ดันเจี้ยนถัดไปหรือไม่】
เมื่อเห็นข้อความนี้
ดวงตาของเสิ่นเนียนเนียนก็สว่างวาบขึ้นทันที
“ปฏิเสธได้ด้วยเหรอ?”
【ได้】
นิ้วของเธอจ่อจะกดลงไปแล้ว
แต่ในวินาทีถัดมา
ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นตามมาติด ๆ
【คาดว่าจะเปิดดันเจี้ยน: อีก 7 วัน】
【ระดับดันเจี้ยน: ไม่ทราบ】
【ชื่อดันเจี้ยน: ไม่ทราบ】
เสิ่นเนียนเนียนชะงักมือ
เจ็ดวัน
ก็ไม่ถึงกับเร่งรัดเกินไป
อีกทั้งหลังจากผ่านสวนสนุกมรณะมาแล้ว เธอก็ยิ่งเข้าใจชัดเจนขึ้นเรื่องหนึ่ง
ดันเจี้ยนไม่มีวันหายไปเพียงเพราะเธอกลัว
ในเมื่อไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเข้าไปอีก
สู้ฉวยโอกาสตอนที่ยังไวต่อกฎมากที่สุด แล้วเดินหน้าต่อไปไม่ดีกว่าหรือ
ดังนั้น ตลอดเจ็ดวันต่อจากนั้น