【สถานีถัดไป: สถานีหลับนิรันดร์】
【เวลาที่คาดว่าจะถึง: 35 นาที】
ด้านล่างตั๋วโดยสารของผู้เล่นทุกคน
มีข้อความเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งบรรทัด
【จำนวนเที่ยวโดยสารที่ยังใช้ได้: 2】
เฉิงเย่จ้องตัวเลขอยู่หลายวินาที
“ถ้าหนึ่งเที่ยวหมายถึงช่วงระหว่างสถานี งั้นสถานีถัดไปคือสถานีหลับนิรันดร์ และสถานีต่อจากนั้นก็เป็นสถานีกลับบ้านพอดี จำนวนเที่ยวที่เหลือก็น่าจะพอ”
เสิ่นเนียนเนียนมองเขา
“ทำไมถึงพูดว่า ‘ถ้า’ ล่ะ?”
“เพราะจุดที่ทำให้คนตายในดันเจียนระดับเอ มักเป็นจุดที่พวกเราคิดไปเองว่าไม่น่ามีปัญหา”
เสิ่นเนียนเนียน: “……”
(￣ー￣)
ขอบคุณนะ
เพิ่งสบายใจได้ไม่ถึงสามวินาที
ก็กลับมากังวลอีกแล้ว
เธอหันไปมองหนิงหงจวงโดยไม่รู้ตัว
หนิงหงจวงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
ดูไม่มีความคิดจะร่วมวงสนทนากับพวกเขาเลย
เสิ่นเนียนเนียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
สุดท้ายก็ยังถามออกไป
“เส้นทางของรถไฟไร้แสงตายตัวไหม?”
หนิงหงจวงจึงหันมามองเธอ
“ไม่ตายตัว แต่ในเมื่อคุณมีตั๋วโดยสารที่ใช้เดินทางไปสถานีกลับบ้านได้ ก็ต้องมีวิธีไปถึงปลายทางแน่นอน ส่วนจะไปอย่างไร นั่นเป็นกฎของรถไฟขบวนนี้ ฉันทำแทนคุณไม่ได้”
“เข้าใจแล้ว”
เสิ่นเนียนเนียนพยักหน้า
เฉิงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดแทรก
แต่แววตากลับเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เมื่อครู่พวกเขาคุยกันตั้งนาน
หนิงหงจวงยังไม่แม้แต่จะเงยหน้า
แต่เสิ่นเนียนเนียนถามแค่ประโยคเดียว
เธอก็ตอบทันที
ราชันเรื่องพิสดารระดับเอขั้นสูงสุดตนนี้อยู่ฝ่ายไหนกันแน่—
เห็นได้ชัดเจนมากแล้ว
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถไฟเริ่มชะลอความเร็ว
นอกหน้าต่างค่อย ๆ ปรากฏชานชาลาแห่งหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทา
พื้นชานชาลาปูเต็มไปด้วยเตียงไม้เก่า ๆ
บนเตียงแต่ละหลัง
มี “คน” คลุมผ้าขาวนอนอยู่
【สถานีถัดไป — สถานีหลับนิรันดร์】
【เวลาจอดที่สถานีนี้: 7 นาที】
【กฎการโดยสารของสถานีหลับนิรันดร์ได้รับการอัปเดต】
【หนึ่ง ระหว่างที่รถไฟจอด ผู้โดยสารที่อยู่บนรถมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ห้ามลุกจากที่นั่งของตน】
【สอง ผู้โดยสารที่ขึ้นรถจากสถานีหลับนิรันดร์อยู่ในสภาพหลับใหล ห้ามปลุกโดยเด็ดขาด】
【สาม หากได้ยินผู้โดยสารที่กำลังหลับละเมอ ห้ามตอบกลับ】
【สี่ ก่อนรถไฟออกจากสถานี โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าตนเองยังมีสติ】