【สถานีถัดไป — สถานีกลับบ้าน】
หลังเสียงประกาศจบลง
บรรยากาศในตู้โดยสารก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ในที่สุด
ก็ถึงสถานีสุดท้ายแล้ว
ขอแค่ลงจากรถไฟได้
ดันเจี้ยนระดับเอนี้ก็น่าจะจบลง
แต่ไม่มีใครกล้าผ่อนคลายจริง ๆ
โดยเฉพาะหลังจากได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของหนิงหงจวง
【จะยืนยันได้อย่างไรว่าสถานที่นั้นเป็นสถานีกลับบ้านของคุณจริง ๆ】
เสิ่นเนียนเนียนก้มมองตั๋วรถไฟ
【ปลายทาง: สถานีกลับบ้าน】
สามคำนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่ไม่รู้ทำไม
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เห็นได้ชัดว่าเฉิงเย่กำลังทบทวนกฎในตอนเริ่มต้นอีกครั้ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เขาก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ในกฎการโดยสาร 6 ข้อแรก ยังมีข้อหนึ่งที่ไม่เคยถูกกระตุ้นจริง ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ”
ทุกคนหันไปมองเขาทันที
เฉิงเย่เงยหน้าขึ้น
“กฎข้อ 6”
【เมื่อประกาศแจ้งว่า “รถไฟกำลังจะถึงสถานีปลายทาง” โปรดยืนยันว่าตนยังจำได้ว่าต้องไปที่ไหน】
แววตาของเสิ่นเนียนเนียนไหววูบ
ใช่แล้ว!
กฎข้อนี้ชวนให้รู้สึกแปลกมาตั้งแต่ตอนเพิ่งขึ้นรถไฟ
กฎข้ออื่นล้วนเกี่ยวข้องกับอันตรายที่ชัดเจน
นั่งผิดที่
มองออกไปนอกหน้าต่าง
พนักงานรถไฟป้ายดำ
ตั๋วรถไฟ
มีเพียงข้อหกเท่านั้น
ที่แค่บอกให้พวกเขา —
จำให้ได้ว่าต้องไปที่ไหน
ทันใดนั้น
ไฟในตู้โดยสารก็ดับวูบลงชั่วขณะ
นอกหน้าต่างไม่ได้เป็นทุ่งรกร้างมืดมิดอีกต่อไป
กลับปรากฏแสงไฟของเมืองขึ้นมา
เสิ่นเนียนเนียนหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็ชะงักงัน
นั่นคือเจียงเฉิง
พูดให้ถูกก็คือ
ย่านเมืองเก่าที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้
ร้านสะดวกซื้อ
ป้ายรถเมล์
ร้านบะหมี่ตรงหัวมุมที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง
แม้แต่อพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าอยู่ก็ยังปรากฏอยู่ไกล ๆ
หน้าจอถ่ายทอดสดมีข้อความแสดงความคิดเห็นหลั่งไหลขึ้นมาทันที
“นี่มันเจียงเฉิงไม่ใช่เหรอ?”
“ชานชาลาในภาพถ่ายทอดสดของเสิ่นเนียนเนียนกลายเป็นแถวบ้านเธอได้ยังไง?”
“ให้ตายสิ สถานีกลับบ้านจะกลายเป็นบ้านของผู้เล่นจริง ๆ เหรอ?”
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ต่างก็มีปฏิกิริยาตามมา