【ตรวจพบผู้โดยสารสองคนในที่นั่ง 8A】
【กำลังตรวจสอบตัวตนที่ถูกต้อง】
ทันทีที่เสียงประกาศดังขึ้น
ตั๋วรถไฟในมือโจวหมิ่นก็ซีดจางลงอย่างรวดเร็ว
【ชื่อ: ——】
ส่วน “โจวหมิ่น” ที่ยืนอยู่ตรงทางเดินกลับมีข้อมูลบนตั๋วครบถ้วนขึ้นเรื่อย ๆ
【ชื่อ: โจวหมิ่น】
【ที่นั่ง: 8A】
【สถานีปลายทาง: สถานีกลับบ้าน】
โจวหมิ่นสองคน
ตั๋วสองใบที่แทบจะเหมือนกันทุกประการ
สีหน้าของทุกคนในตู้โดยสารเปลี่ยนไป
โจวหมิ่นยิ่งกำราวที่นั่งไว้แน่น
“เฉิงเย่ ฉันควรทำยังไงดี? ชื่อฉันใกล้จะหายไปแล้ว!”
เฉิงเย่ไม่ได้ตอบทันที
เขาจ้องตั๋วทั้งสองใบ สมองหมุนเร็วจี๋
ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้ไม่ใช่การแยกไม่ออกว่าใครตัวจริงใครตัวปลอม
ทุกคนรู้ว่าคนที่นั่งอยู่บนที่นั่งต่างหากคือโจวหมิ่นตัวจริง
ปัญหาคือ—
รถไฟยอมรับหรือเปล่า?
รถไฟไร้แสงสนใจเพียง “สถานะผู้โดยสารที่ถูกต้อง” มาแต่ต้นจนจบ
หากภาพสะท้อนคัดลอกตัวตนได้ครบถ้วนจริง ๆ
คนจะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม
อาจไม่สำคัญเลยก็ได้
เฉิงเย่เอ่ยเสียงขรึม “อย่าเพิ่งออกจากที่นั่ง 8A สิ่งที่ยังใช้ยืนยันตัวตนของคุณได้ตอนนี้เหลือแค่ที่นั่งเดิมกับตั๋วในมือ”
เสียงโจวหมิ่นสั่นเครือ
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
เฉิงเย่เงียบไป
หลังจากนั้น...
เขาเองก็ไม่รู้
กฎบอกพวกเขาแค่ว่าห้ามปล่อยให้ภาพสะท้อนอยู่บนรถไฟ
แต่ไม่ได้เขียนไว้ว่า
ถ้าภาพสะท้อนขึ้นรถมาแล้ว จะจัดการอย่างไร
ในห้องถ่ายทอดสดเองก็ร้อนใจจนแทบคลั่ง
“เฉิงเย่ก็ตันแล้ว!”
“เรื่องนี้คงแก้ด้วยการวิเคราะห์กฎอย่างเดียวไม่ได้แล้วมั้ง?”
“หนิงหงจวงไม่ใช่ผีกระจกเหรอ? เธอต้องรู้แน่!”
“ใช่แล้ว! ถามหนิงหงจวงสิ!”
ภายในตู้โดยสาร
โจวหมิ่นเองก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้
เธอหันไปมองหนิงหงจวงทันที
ผีกระจกระดับเอขั้นสูงสุดตนนี้ดูเข้าใจเรื่องผีพิสดารประเภทกระจกเป็นอย่างดี นับตั้งแต่ขึ้นรถไฟที่สถานีภาพสะท้อน
“คุณหนิง...”
โจวหมิ่นกลืนน้ำลาย
“คุณน่าจะรู้ว่าต้องจัดการกับของแบบนี้ยังไง ช่วยฉันได้ไหม?”