“ตรวจนับสิ่งจัดแสดงในห้องจัดแสดงแรกเสร็จสิ้น”
“ขอให้นักท่องเที่ยวไปยังห้องจัดแสดงที่สองภายใน 5 นาที”
“ผู้ที่ยังไม่ออกไปเมื่อพ้นกำหนด...”
“จะถูกจัดการให้เป็นสิ่งจัดแสดงชิ้นใหม่ของห้องนี้”
หลังพูดจบ ผู้ดูแลก็ไม่มองใครอีก
เขาหันหลังแล้วเดินไปตามทางเดินที่เพิ่งใช้เข้ามาอย่างช้า ๆ
กึก
กึก
กึก
เมื่อเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ไฟที่ดับไปแล้วก็ไม่ได้สว่างขึ้นอีก
ห้องจัดแสดงแรกยังคงจมอยู่ในความมืดสลัว
มีเพียงไฟสีแดงบนตู้จัดแสดงหมายเลข 017 ที่ยังสว่างอยู่
ภายในกระจก
สิ่งที่หน้าตาเหมือนเสิ่นเนียนเนียนทุกประการหายไปอีกครั้งแล้ว
เหลือเพียงร่มด้ามยาวสีดำคันหนึ่งตั้งนิ่งอยู่กลางตู้จัดแสดง
ราวกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
เสิ่นเนียนเนียนมองมันอยู่สองวินาที
แล้วก็ไม่คิดจะตรวจดูต่อ
“ไป”
5 นาที
เห็นได้ชัดว่าเวลานี้ไม่ได้มีไว้ให้ผู้เล่นเดินชม
ผู้ดูแลพูดชัดเจนแล้วว่า หากยังอยู่หลังพ้นกำหนดจะกลายเป็นสิ่งจัดแสดงชิ้นใหม่
กฎแบบนี้ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปลอง
โจวเหย่พยักหน้าเช่นกัน
“ทุกคนตามกันให้ดี อย่าแตะตู้จัดแสดง”
ผู้เล่นทั้ง 12 คนรีบมุ่งหน้าไปยังห้องจัดแสดงที่สอง
ชายหนุ่มที่ถูกหมายเลข 017 สัมผัสเมื่อครู่เดินอยู่ตรงกลาง ใบหน้ายังคงซีดอยู่บ้าง
ตอนเดินผ่านตู้จัดแสดงหมายเลข 017 เขาจงใจอ้อมไปอีกด้าน ห่างออกไปถึงครึ่งเมตร
(；￣Д￣)
เห็นได้ชัดเลย
เมื่อครู่คงทำให้เขาขวัญผวาจริง ๆ
ในห้องถ่ายทอดสดกลับมีช่วงผ่อนคลายสั้น ๆ เพราะการตรวจนับในห้องจัดแสดงแรกจบลงชั่วคราว
“ในที่สุดก็ไปสักที ฉันกลัวจริง ๆ ว่าหมายเลข 017 จะโผล่มาอีก”
“อย่างน้อยตอนนี้ผู้ดูแลก็ดูเหมือนทำตามกฎอยู่นะ”
“อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ ในตู้จัดแสดงยังสลักไว้เลยว่า ‘อย่าเชื่อผู้ดูแล’”
“ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่เชื่อใครทั้งนั้น เชื่อแค่กฎ”
“คนข้างบนเริ่มมีกลิ่นอายผู้เล่นขึ้นมาหน่อยแล้วนะ”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ยินบทสนทนาเหล่านี้