แปะ
โทรศัพท์ของเฉินจื้อกังตกลงบนพื้น
หน้าจอยังสว่างอยู่
หน้าจอค้างอยู่ที่แอปกล้องถ่ายรูป ณ วินาทีที่กดชัตเตอร์เมื่อครู่ ภาพตัวอย่างขนาดย่อมุมขวาล่างเป็นกรอบรูปสีดำกรอบที่เจ็ด
แต่ตัวเฉินจื้อกังกลับหายไปแล้ว
ไม่ใช่ล้มลง
ไม่ใช่ถูกลากตัวไป
แต่เหมือนถูกใครลบออกจากห้องจัดแสดงนี้ไปทั้งคน
ตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เหลือเพียงฝุ่นผงเล็กน้อยที่ถูกพื้นรองเท้าเหยียบจนกระจุย
“เฉินจื้อกัง?!”
ชายคนหนึ่งที่สนิทกับเขาพอสมควรหน้าซีดเผือด เผลอก้มลงจะหยิบโทรศัพท์บนพื้น
“อย่าแตะ!”
โจวเหย่คว้าข้อมือเขาไว้ทันควัน
ชายคนนั้นชะงักค้าง
“นั่นโทรศัพท์ของเขานะ!”
“ผมรู้”
โจวเหย่จ้องพื้น “แต่ตอนนี้เขากลายเป็น ‘วัตถุจัดแสดงภาพถ่ายเพิ่มเติม’ ไปแล้ว คุณแน่ใจได้ยังไงว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ยังเป็นแค่โทรศัพท์?”
คำพูดนั้นทำให้ชายคนนั้นได้สติขึ้นมาทันที
กฎข้อแรก
【ห้ามสัมผัสวัตถุจัดแสดงทุกชนิด】
ไม่มีใครรู้ว่าหลังเฉินจื้อกังหายไปแล้ว สิ่งของที่เขาทำตกจะถูกพิพิธภัณฑ์เก็บเข้าจัดแสดงไปด้วยหรือไม่
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความที่เมื่อครู่ยังพิมพ์ว่า “รีบเก็บโทรศัพท์ไปดูรูปสิ” ก็เปลี่ยนไปในทันที
“จริงด้วย ห้ามเก็บ!”
“เกือบลืมกฎข้อแรกไปแล้ว!”
“ส่วนที่น่าขยะแขยงที่สุดของด่านนี้ก็คือ เราไม่รู้เลยว่าสิ่งของอะไรจะกลายเป็นวัตถุจัดแสดงเมื่อไหร่”
“เมื่อกี้เฉินจื้อกังทำผิดกฎข้อสามได้ยังไง? เขาบอกชัด ๆ ว่าไม่ได้ถ่ายรูปนี่!”
เสิ่นเนียนเนียนก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน
เธอไม่ได้เข้าไปใกล้โทรศัพท์ แต่ยืนอยู่กับที่แล้วทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่อีกครั้ง
ภาพถ่ายใบที่หก
มีคนอยู่ครบสิบสองคน
ภาพถ่ายใบที่เจ็ด
เฉินจื้อกังหายตัวไปเป็นครั้งแรก
หลังจากนั้นพวกเขาถึงพบว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาเปิดแอปกล้องขึ้นมาเอง และในอัลบั้มก็มีภาพกรอบรูปกรอบที่เจ็ดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งใบ