“มีสิ่งจัดแสดงเกินมาอีกชิ้น”
“โปรดนำกลับเข้าที่ทันที”
ผู้ดูแลยังคงชี้ไปที่เสิ่นเนียนเนียน
หน้ากากสีขาวซีดไม่มีทั้งตา จมูก หรือปาก จึงมองอารมณ์ใดไม่ออก ทว่าความสงบนิ่งที่ยากจะหยั่งถึงเช่นนี้กลับทำให้บรรยากาศในห้องจัดแสดงแรกกดดันถึงขีดสุด
โจวเหย่ไม่พูดอะไร
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้โดยพลการ
เพราะปัญหาที่น่าปวดหัวที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งจัดแสดงหมายเลข 017 อีกต่อไป
แต่เป็นผู้ดูแลของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ที่ดูเหมือนจะเชื่อว่าเสิ่นเนียนเนียนต่างหากคือสิ่งที่ “ไม่ควรยืนอยู่นอกตู้จัดแสดง”
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความบนหน้าจอปั่นป่วนไปหมดแล้ว
“ผู้ดูแลชี้ไปที่เธอจริง ๆ เหรอ?!”
“เป็นไปได้ไหมว่าหมายเลข 017 แย่งสถานะนักท่องเที่ยวของเนียนเนียนไปแล้ว?”
“งั้นเนียนเนียนตัวจริงกลายเป็นสิ่งจัดแสดงที่เกินมาแทนหรือไง?”
“อย่าทำแบบนี้สิ! ด่านนี้เล่นสลับตัวตนได้น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว!”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้รีบอธิบาย
เธอมองผู้ดูแลก่อน แล้วมองตัวเองอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตอนนี้กลับมายิ้มอีกครั้งแล้ว
หมายเลข 017 ดีใจมาก
แม้ใบหน้านั้นยังคงเลียนแบบเธอ แต่แววตากลับปิดบังความรู้สึกไม่มิดแล้ว
เห็นได้ชัดว่ามันหวังให้ผู้ดูแลพาตัวมันไป
หรือพูดให้ถูกก็คือ—
นำมันกลับเข้าที่
เสิ่นเนียนเนียนนิ่งเงียบไปสองวินาที
(¬_¬)
แบบนี้ยิ่งทำตามไม่ได้เข้าไปใหญ่
สิ่งที่ศัตรูอยากให้ทำ มักไม่ใช่เรื่องดี
เธอไม่ถอยหลัง และไม่เดินเข้าไปใกล้ตู้จัดแสดง เพียงยื่นมือออกไปชี้หมายเลข 017 อย่างจริงจัง
“คุณลุง”
“คุณนับผิดหรือเปล่า?”
“คนนั้นต่างหากที่ยังไม่ได้กลับเข้าที่”