ภายในกรอบรูปสีดำใบที่สิบเอ็ด
มีกล้องโบราณขนาดมหึมาตัวหนึ่งหันเลนส์มาทางทุกคน
บนผิวเลนส์มีแสงสีแดงคล้ำวูบไหว ใบหน้าทั้งสิบเอ็ดถูกสะท้อนอยู่ในนั้นอย่างครบถ้วน ราวกับถูกพิมพ์ลงบนฟิล์มที่ยังไม่ได้ล้างภาพไว้ล่วงหน้าแล้ว
กึก
เสียงขึ้นลานดังมาจากกล้องแบบกล่องในโลกจริงอีกครั้ง
ใต้ผ้าดำ เงาร่างคล้ายมนุษย์ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ทันใดนั้น
เสียงแหบพร่าและแข็งทื่อก็ดังมาจากด้านหลังกล้อง
“นักท่องเที่ยวทุกท่าน โปรดมองมาที่กล้อง”
“รักษารอยยิ้มไว้”
“อีกสามวินาที เราจะบันทึกภาพอันล้ำค่าไว้ให้ท่าน”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน
“อย่ามอง!”
โจวเหย่เป็นคนแรกที่เบือนสายตา
ผู้เล่นคนอื่น ๆ รีบทำตามทันที
แต่เลนส์ของกล้องโบราณกลับหมุนตามมา
เอี๊ยด...
ตัวกล้องไม้หนักอึ้งตั้งอยู่บนขาตั้งสามขาแท้ ๆ ทว่ากลับราวกับมีดวงตาเป็นของตัวเอง ไม่ว่าทุกคนจะขยับไปทางซ้ายหรือขวา เลนส์ก็ยังคงหมุนตามอย่างเชื่องช้า
ข้อความเตือนปรากฏเต็มห้องถ่ายทอดสดในพริบตา
“อย่าให้มันถ่ายหน้า!”
“เฉินจื้อกังเพิ่งเตือนอยู่ในรูปถ่าย!”
“แต่เลนส์มันตามคนได้นี่!”
“กฎข้อสามห้ามถ่ายเอง หรือแม้แต่ถูกถ่ายก็ไม่ได้กันแน่?”
เสิ่นเนียนเนียนเองก็ยังไม่มีคำตอบ
รูปถ่ายเกิดขึ้นจากโทรศัพท์ของเฉินจื้อกัง สุดท้ายเขาก็ถูกพิพิธภัณฑ์เก็บเป็นภาพสะสม
แต่กล้องตรงหน้าเป็นของพิพิธภัณฑ์
คนถ่ายไม่ใช่นักท่องเที่ยว
ตามหลักแล้ว กฎข้อสามอาจไม่ได้ลงโทษพวกเขาโดยตรงก็ได้
ปัญหาคือ...