【ห้องล้างภาพของหอภาพ】
【ห้ามผู้ที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เข้า】
ประตูไม้สีดำเปิดออกจนสุดแล้ว
บันไดด้านหลังประตูทอดยาวลงไปด้านล่าง บนผนังมีเพียงไฟดวงเล็กสีเหลืองสลัวส่องสว่างอยู่ไม่กี่ดวง ลึกเข้าไปกว่านั้นมองไม่เห็นสิ่งของชัดเจน ได้ยินเพียงเสียงพลิกกลับไปมาชื้นแฉะดังเป็นระลอก ราวกับมีใครกำลังหยิบภาพถ่ายที่เพิ่งล้างเสร็จขึ้นจากน้ำยา แล้วนำไปแขวนเรียงบนเชือกทีละใบ
เสิ่นเนียนเนียนยืนอยู่หน้าประตู ไม่ขยับเข้าไป
หลังจากภาพถ่ายใบที่สิบสองปรากฏขึ้น ประตูบานนี้ก็เปิดออกเอง มองอย่างไรก็เหมือนกำลังเชื้อเชิญให้พวกเขาเข้าไป
แต่ป้ายข้างประตูก็เขียนไว้อย่างชัดเจนเช่นกัน
【ห้ามผู้ที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เข้า】
“งั้นใครเข้าไปก็จะเปลี่ยนจากนักท่องเที่ยวเป็นพนักงานหรือ?”
ใครคนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา
“อาจเปลี่ยนจากนักท่องเที่ยวเป็นภาพถ่ายหน้าศพก็ได้”
เสิ่นเนียนเนียนเสริม
“……”
(￣ー￣)
ตอนนี้เธอไม่ค่อยชอบประตูที่เปิดอ้ารอรับแบบนี้แล้ว
โจวเหย่ไม่ได้เข้าใกล้บันไดเช่นกัน แต่เดินตรวจห้องจัดแสดงที่สองซ้ำไปตามแนวกำแพง
“ที่นี่น่าจะยังมีทางออกปกติ”
ถ้าห้องล้างภาพห้ามนักท่องเที่ยวเข้า ด่านนี้ก็ไม่มีทางตั้งทางรอดเพียงทางเดียวไว้ข้างในนั้น
เว้นแต่ว่า—
พวกเขาจะผ่านเงื่อนไขบางอย่างที่ยังไม่รู้ตัวแล้ว
ทั้งสิบเอ็ดคนแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงอยู่ในตำแหน่งที่มองเห็นกันได้
ไม่ถึงหนึ่งนาที
หญิงสวมแว่นตาพบป้ายโลหะซ่อนอยู่หลังกรอบรูปตรงมุมกำแพงด้านขวา
【จุดลงทะเบียนภาพถ่ายนักท่องเที่ยว】
ข้างกันมีเครื่องถ่ายภาพแบบตั้งพื้นรุ่นเก่า สูงเกือบครึ่งตัวคน
ต่างจากกล้องทรงกล่องที่ไล่ถ่ายพวกเขาก่อนหน้านี้ เครื่องนี้ติดตั้งอยู่ในผนัง ด้านหน้าเลนส์มีกรอบรอยเท้าสีขาววาดไว้ ข้างล่างยังติดช่องจ่ายภาพแคบ ๆ อีกช่อง
ที่สำคัญที่สุดคือ
ข้างเครื่องมีประตูปิดอยู่บานหนึ่ง
【ห้องจัดแสดงที่สาม】
เหนือกลอนประตูมีไฟสีแดงสว่างขึ้น