ประโยคบนเวชระเบียนทำให้เสิ่นเนียนเนียนเงียบไปนาน
【บันทึกการรักษา: ครั้งที่ 14】
เธอนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ปลายนิ้วไล้ผ่านหน้ากระดาษเบา ๆ
กระดาษเย็นเฉียบ
ไม่มีสัมผัสพิเศษใด ๆ
แต่ยิ่งทุกอย่างดูปกติ กลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“พี่เสิ่น”
ซูหว่านฉิงยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มมองเวชระเบียน
“การรักษาครั้งที่ 14 หมายความว่าอะไรคะ?”
“ไม่รู้”
เสิ่นเนียนเนียนส่ายหน้า
“อาจเป็นไปได้ว่าคนไข้รายนี้เคยเข้ารับการรักษามาแล้ว 14 ครั้ง”
“แต่...”
ซูหว่านฉิงชี้ไปที่เสิ่นเนียนเนียน
“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณเข้าด่านเหรอคะ?”
“ใช่”
“แล้วทำไมถึงมีบันทึกการรักษาก่อนหน้านี้ล่ะ?”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ตอบ
เพราะเธอเองก็อยากรู้คำตอบของคำถามนี้
ถ้าเวชระเบียนเป็นของจริง
แสดงว่าเธอเคยมาที่นี่แล้ว
ถ้าเวชระเบียนเป็นของปลอม
แล้วโรงพยาบาลจิตเวชจะปลอมบันทึก “การรักษาครั้งที่ 14” ขึ้นมาทำไม?
ไม่ว่าความเป็นไปได้ข้อไหนก็ไม่ธรรมดา
“จดเรื่องนี้ไว้ก่อน”
เสิ่นเนียนเนียนยื่นเวชระเบียนให้ซูหว่านฉิง
“อย่าจดแค่เนื้อหา”
“จดตำแหน่งที่พบไว้ด้วย”
ซูหว่านฉิงพยักหน้า
เธอหยิบปากกาหมึกน้ำเงินออกมา แล้วรีบเขียนลงในสมุดเล่มเล็กของตัวเอง
【ห้องรักษาชั้นสาม】
【พบเวชระเบียนที่เกี่ยวข้องกับผู้ป่วยหมายเลข 000】
【บันทึกการรักษา: ครั้งที่ 14】
เขียนเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้ามองทางเดินอีกครั้ง
“พี่เสิ่น”
“หืม?”
“ฉันพบเรื่องหนึ่งค่ะ”
“ว่ามา”
“สัญลักษณ์ที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้ เหมือนกับของฉันทุกอย่างเลยค่ะ”
เสิ่นเนียนเนียนพยักหน้า
“ฉันก็เห็นแล้ว”
“เธอกำลังช่วยพวกเราอยู่หรือเปล่าคะ?”
“ตอนนี้ยังสรุปไม่ได้”
เสิ่นเนียนเนียนมองไปยังสุดทางเดิน
“แต่อย่างน้อยเธอก็ไม่อยากให้พวกเราเดินผิดทาง”
“แล้วทำไมเธอไม่บอกพวกเราไปตรง ๆ ล่ะคะ?”
“เพราะที่นี่อาจไม่อนุญาตให้เธอพูด”
ซูหว่านฉิงชะงักไป
เสิ่นเนียนเนียนชี้ที่ปากตัวเอง