【สถานะปัจจุบัน: ทั้งอับอายทั้งโกรธ】
เมื่อเห็นข้อความบรรทัดนี้
มุมปากที่เสิ่นเนียนเนียนเพิ่งยกขึ้นก็ค่อย ๆ หุบลงอีกครั้ง
(｡ŏ_ŏ)
เธอเอาเหตุผลมาพูดจนชนะแล้ว
แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายกำลังจะคว่ำโต๊ะ
เด็กหญิงกอดตุ๊กตาผ้าไว้แน่น
ใบหน้าเล็กซีดขาวค่อย ๆ ปริออกเป็นรอยยิ้ม
「พี่สาว」
「พี่รู้อะไรเยอะจังเลยนะ」
เธอก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
นิ้วมือทั้งสิบค่อย ๆ ยืดยาวขึ้น
เล็บสีดำสนิทครูดผ่านพนักเก้าอี้
ครืด——
ทิ้งรอยข่วนลึกไว้ห้ารอย
ผู้เล่นคนอื่นในตู้โดยสารตึงเครียดขึ้นทันที
ห้องถ่ายทอดสดก็แตกตื่นตามไปด้วย
「มาแล้ว!」
「พอชนะตามกฎ ผีก็เริ่มไม่สนเหตุผลแล้ว!」
「นี่มันระดับบีเชียวนะ!」
「ตอนนี้เสิ่นเนียนเนียนไม่มีความสามารถต่อสู้อีกแล้ว!」
「เฉิงเย่ล่ะ? รีบคิดหาทางสิ!」
เฉิงเย่ขยับจริง ๆ
แต่เขาไม่ได้หยิบตะปูเหล็กสีดำที่เหน็บไว้ด้านหลังเอวออกมา
กลับเงยหน้าขึ้นทันที
มองไปยังอีกฟากของตู้โดยสาร
「พนักงานรถไฟ」
ผู้เล่นหลายคนชะงักไป
เสิ่นเนียนเนียนเองก็พลันนึกขึ้นได้
จริงด้วย!
ที่นี่คือรถไฟ
มีปัญหาเรื่องที่นั่ง
ทำไมต้องจัดการกับผู้โดยสารกันเองด้วย?
เรียกเจ้าหน้าที่สิ!
น้ำเสียงของเฉิงเย่มั่นคงมาก
「มีผู้โดยสารที่ถือตั๋วสองคนโต้แย้งเรื่องที่นั่ง ขอให้เจ้าหน้าที่ช่วยจัดการด้วยครับ」
สิ้นเสียง
ประตูตู้โดยสารด้านหน้าก็ค่อย ๆ เปิดออก
หญิงคนหนึ่งเข็นรถเข็นเดินเข้ามา
ผิวสีเทาขาว
มุมปากฉีกยาวไปจนถึงใบหู
ตรงหน้าอก——
ป้ายชื่อสีขาว
【พนักงานรถไฟ: 047】
ตรงตามกฎข้อสาม
เสิ่นเนียนเนียนกวาดตามองทันที
【เป้าหมาย: พนักงานรถไฟไร้แสง】
【ระดับอันตราย: ระดับบี】
【สถานะ: พนักงานประจำ】
【สถานะปัจจุบัน: ปกติ】
ปลอดภัย
อย่างน้อยสถานะของเธอก็ปลอดภัย
เด็กหญิงเห็นพนักงานรถไฟปรากฏตัว
รอยยิ้มบนใบหน้าชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
พนักงานรถไฟเดินมาหยุดข้างที่นั่ง 12A
「เกิดอะไรขึ้น?」
เฉิงเย่ไม่ได้ตอบแทนเสิ่นเนียนเนียน
เพียงกล่าวว่า 「ผู้โดยสารทั้งสองคนอ้างว่าที่นั่ง 12A เป็นของตน ขอให้ตรวจสอบตั๋วด้วยครับ」