“ขอบคุณค่ะ”
“ฉันนั่งตรงนี้แหละ”
เสิ่นเนียนเนียนปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
นายตรวจรถไฟยืนนิ่งอยู่กับที่
เงียบไปถึงสามวินาทีเต็ม
【สถานะปัจจุบัน: ตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม】
【ความคิดปัจจุบัน: ทำไมเธอถึงไม่ไปนั่งตู้เฉพาะ?】
เสิ่นเนียนเนียนมองข้อความแจ้งเตือนที่เพิ่งปรากฏขึ้น
ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
(¬_¬)
ดูท่าเจ้าหมอนี่คงไม่ได้คิดจะแกล้งเธออย่างเดียวจริง ๆ
แต่ปัญหาก็ยังเป็นปัญหาเดิม
กฎข้อหนึ่งเขียนไว้อย่างชัดเจน
【โปรดนั่งอยู่บนที่นั่งของตนเองตลอดเวลา】
ตั๋วของเธอคือ 12A
ถึงนายตรวจรถไฟจะตั้งใจอยากอัปเกรดที่นั่งให้เธอจริง ๆ
แต่ก่อนจะเข้าใจกฎให้ถ่องแท้
เสิ่นเนียนเนียนก็ไม่คิดจะขยับสุ่มสี่สุ่มห้า
สุดท้ายนายตรวจรถไฟทำได้เพียงก้มศีรษะเล็กน้อย
“เข้าใจแล้วครับ”
“หากคุณต้องการอะไร โปรดแจ้งผมได้ทุกเมื่อครับ”
พูดจบ
มันก็หันหลังเดินจากไป
ทั้งตู้รถไฟกลับเข้าสู่ความเงียบงันพิกลอีกครั้ง
ผู้เล่นคนอื่นมองนายตรวจรถไฟ
แล้วหันมามองเสิ่นเนียนเนียน
แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เพิ่งนั่งผิดที่เมื่อครู่
เขาอ้าปากค้างอยู่นาน
สุดท้ายก็อดถามไม่ได้
“เอ่อ...”
“คุณเคยนั่งรถไฟขบวนนี้มาก่อนหรือเปล่า?”
เสิ่นเนียนเนียนตอบว่า “ไม่เคย”
“งั้นคุณรู้จักนายตรวจรถไฟเหรอ?”
“ไม่รู้จัก”
“แล้วทำไมมันถึงเรียกคุณว่าผู้โดยสารผู้ทรงเกียรติล่ะ?”
เสิ่นเนียนเนียนเงียบไปสองวินาที
(￣ー￣)
“เป็นคำถามที่ดีมาก”
“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
ชายหนุ่ม “...”
เฉิงเย่ไม่ได้ซักต่อ
เขาเพียงอ่านกฎอีกครั้ง
จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ว่านายตรวจรถไฟจะปฏิบัติต่อคุณเป็นพิเศษเพราะอะไร มีเรื่องหนึ่งที่ยืนยันได้ก่อน”
เสิ่นเนียนเนียนหันไปมองเขา
“อะไร?”
“มันไม่ได้บังคับให้คุณเปลี่ยนที่นั่ง”
“แสดงว่าข้อบังคับของกฎข้อหนึ่งอาจมีลำดับความสำคัญสูงกว่าการจัดการของนายตรวจรถไฟเอง”
ดวงตาของเสิ่นเนียนเนียนเป็นประกาย
เรื่องนี้คล้ายกับโรงแรมจันทร์เลือดมาก
เรื่องพิสดารอาจลำเอียงเข้าข้างเธอ
อาจให้การดูแลเป็นพิเศษได้
แต่ไม่อาจฝ่าฝืนกฎหลักของดันเจี้ยนได้ตามใจ