กระดาษถ่ายภาพแผ่นที่สี่ค่อย ๆ ร่วงลงสู่พื้น
ยังคงว่างเปล่า
ไม่มีเสิ่นเนียนเนียน
ไม่มีโจวเหย่
แม้แต่กำแพงด้านหลังของทั้งสองคนก็ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่น้อย
ราวกับว่าทันทีที่เสิ่นเนียนเนียนปรากฏในเลนส์ ภาพถ่ายทั้งแผ่นก็ถูกพลังบางอย่างลบออกจากแนวคิดเรื่อง “ภาพถ่าย” ไปโดยตรง
ห้องจัดแสดงที่สองเงียบไปหลายวินาที
โจวเหย่ก้มลงมองกระดาษเปล่าแผ่นนั้นก่อน
จากนั้นก็เงยหน้ามองเสิ่นเนียนเนียน
“งั้น...”
“เธอทำให้ภาพถ่ายใช้การไม่ได้ได้เหรอ?”
เสิ่นเนียนเนียนไม่ได้พยักหน้าทันที
เธอมองกล้องรุ่นเก่าที่ฝังอยู่ในกำแพงแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น”
“แต่ก็ไม่แน่ว่าเป็นความสามารถของฉัน”
“อาจเป็นแค่เครื่องของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ไม่ชอบฉันก็ได้”
“...”
(￣ー￣)
ในห้องถ่ายทอดสด
“เครื่อง: อย่าโยนความผิดทุกอย่างมาให้ฉันสิ!”
“สิบคนก่อนหน้านี้ถ่ายออกมาเหมือนรูปติดบัตร พอถึงเธอกลับได้ภาพเปล่าติดกันสี่แผ่น ยังจะโทษเครื่องอีกเหรอ?”
“ประเด็นคือเอาความสามารถนี้มาใช้ประโยชน์ได้นี่!”
“คนอื่นเห็นเลนส์แล้วก็เดินอ้อม ต่อไปเธอจะตั้งใจไปบังเลนส์เองได้หรือเปล่า?”
คอมเมนต์พูดไม่ผิด
ตอนนี้เสิ่นเนียนเนียนก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่
ถ้าแค่ “ลงทะเบียนไม่สำเร็จ” ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องดีอะไรนัก
ประตูห้องจัดแสดงที่สามยังล็อกอยู่
【ลงทะเบียนภาพถ่ายไม่เสร็จสิ้น: 10/11】
ถ่ายภาพเธอไม่ได้ ก็หมายความว่ากลุ่มนี้จะขาดโควตาลงทะเบียนไปหนึ่งคนตลอดกาล
แต่ถ้าความผิดปกตินี้ทำให้เลนส์ทั้งตัวใช้การไม่ได้ด้วย...