“สุขสันต์วันเกิด—”
เพลงเด็กอันร่าเริงดังก้องไปทั่วสวนสนุกมรณะ
ผู้เล่นทั้ง 14 คนหลับตาพร้อมกัน
ไม่มีใครกล้าช้ากว่ากันแม้แต่วินาทีเดียว
กฎข้อที่ 4 ของสวนสนุกเขียนไว้อย่างชัดเจน
【เมื่อเสียงประกาศของสวนสนุกเปิดเพลง «สุขสันต์วันเกิด» นักท่องเที่ยวทุกคนต้องหลับตาอยู่กับที่ทันที จนกว่าเพลงจะจบลง】
ตรงหน้าเสิ่นเนียนเนียนมืดสนิท
ทว่ารอบข้างกลับไม่ได้เงียบเลยแม้แต่น้อย
แปะ
แปะ
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
ฟังดูไม่เหมือนผู้ใหญ่
คล้ายเด็กคนหนึ่งมากกว่า
จากนั้น
บางสิ่งก็วิ่งผ่านหน้าเธอไป
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นโชยปะทะจมูก
“พี่สาว…”
เสียงไร้เดียงสาดังขึ้นชิดข้างหู
“มาอยู่ฉลองวันเกิดกับหนูได้ไหม?”
เปลือกตาของเสิ่นเนียนเนียนไม่ขยับแม้แต่น้อย
ไม่ได้หรอก
ขอบใจนะ
(￣ー￣)
ตอนนี้ใครจะมาฉลองวันเกิดให้เธอก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น
เสียงฝีเท้ายังคงเคลื่อนต่อไป
ไม่นานก็มาหยุดข้างผู้เล่นอีกคน
“คุณลุง ทำไมไม่มองหนูล่ะ?”
ลมหายใจของชายคนนั้นสะดุดไปจังหวะหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
ไม่มีใครพูดอะไร
“คุณลุง”
“หนูมีเค้กด้วยนะ”
“ลืมตาสิ หนูแบ่งให้ชิ้นหนึ่ง”
ยังคงไม่มีใครขยับ
หลังผ่านเครื่องเล่นมาแล้วสองแห่ง ผู้เล่นที่รอดมาถึงตอนนี้ไม่มีคนโง่เหลืออยู่สักกี่คน
แต่ในวินาทีถัดมา
เสียงเด็กหญิงพลันเปลี่ยนไป
“พ่อ…”
ผู้เล่นชายวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งสะดุ้งเฮือก
“พ่อ หนูเล่อเล่อไง”
ใบหน้าชายคนนั้นซีดเผือดในทันที
แม้เสิ่นเนียนเนียนจะหลับตาอยู่ แต่ก็ยังได้ยินเสียงหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“พ่อเคยบอกไม่ใช่เหรอ ว่าวันเกิดหนูจะกลับมาอยู่ด้วยแน่นอน?”