“แค่รู้สึกว่าถ้ากินเข้าไปแล้ว จะมีคนมาตีเสี่ยวไป๋จนตาย”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยสีหน้าจริงจังมาก
ทว่าอากาศกลับเงียบกริบลงในทันที
เสิ่นเนียนเนียนจ้องเขา
เจียงลั่วก็จ้องเขาเช่นกัน
แม้แต่โจ๊กเกอร์ที่เมื่อครู่ยังแกล้งทำเป็นตายอยู่ข้าง ๆ ก็ยังเผลอเหลือบมองมาทางนี้
มุมปากของเสิ่นเนียนเนียนกระตุกเบา ๆ
“ที่ตัดสินแบบนี้ เพราะดมกลิ่นออกเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า
“ไม่ใช่กลิ่น แต่ร่างกายบอกเสี่ยวไป๋เองว่ากินไม่ได้ เมื่อก่อนเวลาเจอของอันตรายมาก ๆ เสี่ยวไป๋ก็จะรู้สึกแบบนี้เหมือนกัน”
พูดจบเขาก็เสริมอีกประโยค
“แต่ท่านพี่กินได้”
เจียงลั่ว “……”
เสิ่นเนียนเนียน “……”
(￣ー￣)
เกณฑ์ตัดสินว่าอาหารกินได้ของเด็กคนนี้เรียบง่ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
เจียงลั่วไม่ได้โกรธ
กลับเดินเข้ามาพร้อมอมอมยิ้มไว้ในปาก ดวงตาสีแดงดุจทับทิมกวาดมองเสิ่นเนียนเนียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
เด็กสาวผมขาวตาแดงสองคนยืนอยู่ด้วยกัน
คนหนึ่งสวมชุดโกธิกสีดำแดง อุ้มหมีผ้าขาดรุ่งริ่งไว้ในอ้อมแขน
อีกคนมีผมสีเงินยาวถึงเอว และติดโบสีแดงเข้มไว้บนศีรษะ
ส่วนสูงก็แทบไม่ต่างกัน
ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อย
ห้องถ่ายทอดสดเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนคอมเมนต์จะพุ่งพรวดขึ้นมาทันที
“นี่มันตลาดขายส่งโลลิผมขาวตาแดงอะไรกัน?!”
“คนทางซ้ายไม่ใช่ผู้เล่นชัด ๆ ใช่ไหม? ออร่ากับสถานะต่างกันลิบลับ!”
“แม้แต่ผู้กลืนกินระดับเอสยังบอกว่ากินเสิ่นเนียนเนียนไม่ได้ เธอมีเบื้องหลังอะไรกันแน่?”
“ฉันเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วว่าพ่อของเธอเป็นบุคคลสำคัญระดับสุดยอดในโลกเรื่องพิสดารหรือเปล่า!”
เจียงลั่วหยุดยืนตรงหน้าเสิ่นเนียนเนียน
“เธอชื่ออะไร?”
“เสิ่นเนียนเนียน”
“มนุษย์เหรอ?”
“ตอนนี้ใช่”
เจียงลั่วยกคิ้ว
“คำว่าตอนนี้หมายความว่ายังไง?”
เสิ่นเนียนเนียนตอบตามตรง
“เพราะช่วงนี้ฉันรู้จักเรื่องพิสดารระดับสูงมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เลยไม่ค่อยกล้าพูดอะไรให้แน่ชัดเกินไป”
เจียงลั่ว “……”
(・_・;)
คำตอบนี้ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน