【เครื่องเล่นถัดไป — ม้าหมุนตุ๊กตาศพ】
จุดแสงสีแดงบนแผนที่กะพริบไม่หยุด
เสิ่นเนียนเนียนจ้องตัวอักษรเหล่านั้น
จากนั้นเงยหน้ามองไปยังที่ไกล ๆ
แสงไฟหลากสี
เสียงเพลงรื่นเริง
ม้าหมุนกำลังหมุนช้า ๆ
เทียบกับรถไฟเหาะที่หัวปลิวว่อนไปทั่วเมื่อครู่แล้ว—
ที่นี่กลับดูปกติเหลือเกิน
เสิ่นเนียนเนียนนิ่งเงียบไปสองวินาที
“ยิ่งดูปกติ ทำไมฉันยิ่งไม่วางใจนะ?”
(｡ŏ_ŏ)
หานเฟิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง
“ของที่ดูปลอดภัยในดันเจี้ยนระดับเอส ส่วนใหญ่มักแค่ยังไม่เผยวิธีตายออกมาเท่านั้น”
ผู้เล่นที่เหลือทยอยมารวมตัวกันจากบริเวณรถไฟเหาะ
【ผู้เล่นที่ยังมีชีวิตอยู่ในขณะนี้: 15 คน】
มีคนเข้ามาสิบแปดคน
เครื่องเล่นแรกจบลง
ตายไปแล้วสามคน
ไม่มีใครหัวเราะออกอีก
แต่โจ๊กเกอร์กลับเดินตามหลังมาด้วยรองเท้าตัวตลกส้นสูงเว่อร์ ๆ
ในมือเริ่มโยนลูกโบว์ลิงเปื้อนเลือดสามลูกอีกครั้ง
“นักท่องเที่ยวที่รัก อย่าห่อเหี่ยวกันขนาดนั้นสิ!”
“สิ่งสำคัญที่สุดในสวนสนุกคืออะไร?”
“ความสนุก!”
ไม่มีใครสนใจเขา
โจ๊กเกอร์เองก็ไม่กระอักกระอ่วน
กลับตอบเองว่า
“แน่นอนว่าต้องเล่นให้รอดจนสวนสนุกปิดสิ!”
ผู้เล่นทั้งสิบห้าคน: “……”
เสิ่นเนียนเนียนอดหันกลับไปมองไม่ได้
“คำพูดนี้ไม่ช่วยปลอบใจใครเลยสักนิด”
โจ๊กเกอร์แสยะยิ้ม
“แต่เดิมฉันก็ไม่ได้คิดจะปลอบพวกเขาอยู่แล้ว”
พูดจบ
เขาก็มองเสิ่นเนียนเนียน
แล้วเสริมอีกประโยคว่า
“ยกเว้นคุณเสิ่น”
ห้องถ่ายทอดสด:
“???”
“เลือกปฏิบัติให้มันน้อยหน่อยได้ไหม!”
“คนอื่นจะตายก็ช่างหัวมัน แต่เสิ่นเนียนเนียนไม่พอใจแล้วเขาต้องปลอบงั้นเหรอ?”
“วีไอพีคนนี้ยิ่งทำตัวยิ่งเหลือเชื่อ!”
ไม่กี่นาทีต่อมา
ทุกคนก็มาถึงทางเข้าเครื่องเล่นที่สอง
【ม้าหมุนตุ๊กตาศพ】
ม้าหมุนเก่าโทรมวงหนึ่งเคลื่อนช้า ๆ ล้อมเสาสีแดงเลือด
ม้าแต่ละตัวมีรูปร่างไม่เหมือนกัน
มีม้ายูนิคอร์น
ม้าดำ
ม้าขาว
กระทั่งมีม้าหลายตัวที่มีใบหน้าคนงอกอยู่บนตัว
ส่วนบนเสากลาง
มีตุ๊กตาผ้าขาดรุ่งริ่งหลายสิบตัวห้อยอยู่
ใบหน้าของตุ๊กตาทุกตัวถูกเย็บเป็นรอยยิ้ม
พนักงานหญิงคนหนึ่งสวมเสื้อกั๊กสีแดงยืนอยู่ตรงทางเข้า
ที่อกของเธอ
มีเข็มกลัดหน้ายิ้มสีแดง
เป็นพนักงานประจำ
กำไลข้อมือสีดำทองของเสิ่นเนียนเนียนเปล่งแสงจาง ๆ
พนักงานก้มหน้าลงทันที